Klein verslag

Op landgoed Twickel is geen moment gewoon

Beeld Wim Boevink

Een oogwassing is het. Ik heb er een hele week doorgebracht en geen moment is dat 'gewoon' geweest, tenminste niet gewoon in de zin van alledaags, zoals het misschien is voor de mensen die er wonen.

Ik doel op het landgoed Twickel, bij Delden, het grootste particuliere landgoed van Nederland. Vierduizend hectare natuur en cultuurlandschap, bossen, heide, boerderijen, velden, vennen en vijvers en in het hart ervan een buitenplaats, een kasteel met een gracht en een ophaalbrug, door een schitterende parktuin omgeven.

Al decennia lang wordt het goed beheerd door een stichting, met een rentmeester als dagelijkse leiding, die uitvoert wat de statuten voorschrijven; dit goed beheren en bewaren en het kasteel zo lang mogelijk bewoond laten, liefst door nazaten van de laatste barones, die in 1975 overleed.

Maar hoe doe je dat, zo'n landgoed beheren, dat intussen is begrensd door snelwegen, doorsneden door een spoorlijn en - meest pijnlijk - door een ringweg die het kasteel en zijn park ruw scheidt van Delden, het stadje waarmee het zo verbonden was.

En hoe houd je die cruciale menging in stand van pachtboeren en natuur, die het landschap dit buitengewone aanzien geven, als je weet hoezeer die boerenstand onder druk staat door schaalvergroting en rationele, mechanische bedrijfsvoering?

Wel, zonder afspraken met de lokale, provinciale en rijksoverheden gaat al dat beheer niet, en zo kwam het een paar jaar geleden tot het Pact van Twickel om in ieder geval dat cultuurlandschap te behouden en te verfraaien, want dit landgoed is van grote waarde voor de aanliggende steden en dorpen. Een Twents Hof van Eden.

De rentmeester vervulde hierin een sleutelrol, en deze rentmeester gaat eind deze maand, na een diensttijd van 33 jaar, met pensioen.

Ik klop bij hem aan, in de rentmeesterij, gevestigd in een monumentale boerderij tegenover het kasteel. Hij begroet me hartelijk, we kennen elkaar van eerdere ontmoetingen. Zijn agenda is voor de laatste weken overvol, hij is bezig met de overdracht aan zijn opvolger. Zijn secretaresse knikt bevestigend, met iets verontschuldigends in haar blik. Maar morgen kunnen we wel een stuk samen gaan wandelen, zegt hij, als hij rond het middaguur zijn honden uitlaat.

Betoverend mooie landschap

Met de beheerder van de buitenplaats loop ik door het grote huis, door de salons en de bibliotheek waar de tijd sinds 1975 is stilgezet, ofschoon tientallen uurwerken er tikken, tingelen en slaan, omdat ze wekelijks of dagelijks nog worden opgedraaid. De vertrekken zijn museaal, met hun pronkmeubelen en schilderijen, terwijl in de privékamers nog de persoonlijke bezittingen van de barones worden bewaard. Af en toe zijn hier rondleidingen, maar men houdt het bezoek beperkt.

Op deze dag staan toevallig overal de luiken open; glazenwassers zijn op een drijvende steiger op de slotgracht bezig de ramen te lappen.

De zuidvleugel wordt, geheel naar de wens van de laatste barones, bewoond door een jonge achterneef, zijn vrouw en hun twee zoontjes.

Misschien is dat gewoon, maar als ik naar buiten kijk, zie ik dat betoverend mooie landschap, de parkbossen, houtwallen en weiden waaraan zoveel zorg is besteed. Een oogwassing is het.

Beeld Wim Boevin000
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden