'Op je tiende bij Barcelona spelen: oké.  Maar een zaakwaarnemer?'

Wat zeg je als vader als fans met jouw zoon van tien op de foto willen? Dat het niet met hem te maken heeft, maar met zijn club, FC Barcelona. Dat hoopt oud-prof Regillio Simons nog even te kunnen volhouden. 'Ouders pushen hun kinderen: Alles wat Xavi Simons doet, moet jij ook kunnen.'

Xavi Simons was drie jaar. Weet hij dat zeker? Regillio Simons (40) denkt na, rekent terug en knikt: ja, echt, drie jaar was zijn zoon, toen hij als vader een eerste teken zag van iets bijzonders - of in elk geval van iets anders.

Het joch zat tv te kijken, voetbal op Eurosport. "Als ik vroeger tv keek, keek ik gewoon tv: verstand en blik op nul", zegt Simons. "Nu zag ik die kleine kijken. Hij had een actie gezien, een pass. Anderhalf uur later zat hij daar nog, met een bal stuiterend op de bank. Eurosport zond herhalingen uit, dezelfde wedstrijd kwam steeds terug. Ik vroeg: 'Wat ben je aan het doen?' Hij zegt: 'Moet je maar kijken, pappa. Zo meteen gaat hij de bal daarheen spelen. Dat is een mooie bal.' Ik bleef kijken, en inderdaad: dat was een mooie bal. Maar daar wachtte hij dus op, anderhalf uur, de hele omloop van de herhaling."

Xavi Simons, tien jaar nu, is sinds het begin van dit seizoen opgenomen in het internaat van La Masia, de vermaarde jeugdopleiding van FC Barcelona. Hij is vernoemd naar Xavi Hernandez, een van de beste voetballers van Barcelona en daarmee van de wereld. Ze kwamen elkaar tegen in de fysioruimte: de Xavi die met Barcelona alles won wat er te winnen viel en de kleine Xavi, de Nederlandse. 'Hallo, jij heet Xavi, hè? Ik ook', had de grote voetballer gezegd. De kleine Xavi - meer dan 'O' had hij niet uitgebracht - had dat voor kennisgeving aangenomen.

Of hij niet iets meer had kunnen zeggen, had zijn vader hem nog gevraagd. Maar natuurlijk had hij dat niet gekund. Het is niet de naam die extra druk geeft, denkt Regillio Simons: in zijn lichting alleen al lopen drie Xavi's rond. De situatie is los daarvan al uitzonderlijk genoeg. Zeven jaar geleden was het gezin naar Spanje vertrokken, naar Alicante. Er woonde familie, en vader wilde er onder de Spaanse zon uitblazen van een modale voetbalcarrière, waarin hij voor clubs als Telstar, Fortuna Sittard, NAC en Willem II had gespeeld. Meer was het niet, toen.

Xavi viel op als voetballertje voor het buurthuis van het dorp - de lokale bevolking zonnepitten etend op banken langs de kant. Hij speelde een jaar voor de kleinere profclub Villarreal en daarna kwam Barcelona. Hij is goed, kennelijk. "Het is niet voorstelbaar hoe bekend hij al in Catalonië is", zegt zijn vader. "Laatst op een toernooi hoorde ik iemand vragen: 'Hoeveel heeft het team van Xavi Simons gespeeld?' Nieuwe jongens zijn gefocust op wat hij doet. Ouders pushen hun kinderen: alles wat Xavi Simons doet, moet jij ook kunnen. Hij wordt al om een handtekening gevraagd, mensen willen met hem op de foto."

In Nederland wist niemand ervan. Maar dit jaar kwam de overgang van een 11-jarige pupil uit Groningen naar Barcelona in het nieuws. "Ik heb het bewust lang stil gehouden", zegt Simons. "Maar ik besefte dat ze er nu snel achter zouden komen dat er al een Nederlands jongetje zat. Dat was een schok: nu komen ze. Bij Johan Derksen hadden ze in de uitzending een fragmentje getoond om te laten zien dat de jeugd van Barcelona al als het eerste kon spelen. Ze lieten een tikkie-takkie-doelpunt over zeven, acht schijven zien. Dat was een doelpunt van zijn elftal. Hij was de spil die alles opzette. Het mooie was dat niemand wist dat het een Nederlandse jongen was. Mooi, dacht ik, houden zo."

Maar nu vertelt hij dan toch over Xavi - en dan vooral, als het aan hem ligt, over hoe hij er als vader mee wil omgaan. Vooraf had hij gezegd dat hij niet wilde praten over wat Xavi al kan. "Het is nog maar Purmerend of Sneeuwwitje F1. Ze spelen nog op een half veld." Maar er valt niet aan te ontkomen. Vader moet uitleggen dat Xavi als een al collectief denkende middenvelder anders is dan hijzelf was, een grillige aanvaller op wie zijn andere, oudere zoon lijkt. Het joch blijft nuchter en voorlopig altruïstisch onder alle aandacht. "Hij ziet dat een ploeggenoot geen plezier heeft, of verdrietig is. Hij kreeg eens bij toeval drie paar voetbalschoenen, van mij en andere familie. Hij vroeg of hij één paar aan een maatje mocht geven, dat geen nieuwe schoenen had. Dat heb ik heel sterk aangemoedigd."

Hij wil temperen, zij het op afstand vaak. Al enkele jaren reist Simons op en neer om in Nederland als trainer vaste grond onder de voeten te krijgen. Dat gaat moeilijk: met het hoogste diploma komt hij niet verder dan amateurclubs, dit seizoen een vijfdeklasser uit Utrecht. Maar op een bepaalde manier past het in zijn psychologische begeleiding van Xavi. "Ik had een baantje in Spanje kunnen zoeken om altijd dichtbij te zijn. Maar dan was ik van mijn pad afgeweken. Dan zou ik gokken op mijn zoon, terwijl de trainerscursus een behoorlijke investering is geweest. Ik wil niet dat die druk ontstaat bij hem of familie. Ik zie het nog niet als iets waarop gegokt moet of kan worden. Als ik nu alles zou laten vallen en hij redt het niet, dan heb ik alles verspeeld waarvoor ik misschien de mogelijkheden had.''

Xavi leeft in Spanje met zijn moeder en hun zeven jaar oudere zoon Faustino. De broer, topamateurvoetballer en jeugdtrainer, waakt trots en zonder jaloezie over het talent, en Xavi wordt door zijn moeder ('conservatief opgevoed') grootgebracht met de normen en waarden die ook hem voor ogen staan. "Je kunt wel een beetje sturen, helpen, maar ik geloof heel sterk in eigen ontwikkeling. Handvaten meegeven, duidelijkheid, maar als hij zich niet zelf ontwikkelt, is het een druk die je meegeeft in plaats van iets positiefs. Druk is nooit goed."

Natuurlijk ziet hij het om zich heen: ouders die erbovenop zitten, die de wedstrijdjes analyseren en hun kind op de terugweg al of anders thuis 'nog een derde helft laten spelen'. Zijn voetbalcarrière, hoe bescheiden ook, is een voordeel. "Dat ouders pushen, is niet eens onbegrijpelijk. Ze doen het vaak niet met slechte bedoelingen. Ze beleven het misschien wel intenser dan het kind zelf. Als trainer weet ik hoe vervelend het is als spelers iets anders meekrijgen dan wat ik heb uitgelegd. Toen ik zelf bij Ajax in de jeugd speelde, was mijn moeder te fanatiek langs de lijn. Ze besloot weg te blijven, en dat was beter. Ik wil van Xavi alleen weten hoe hij het heeft beleefd, of hij heeft genoten.

"Barcelona probeert het in de hand te houden. Xavi mag nu alleen samen met een andere jongen op de foto, niet alleen. Ik probeer het te relativeren door veel op het conto van Barcelona te schuiven. Het is een van de grootste clubs ter wereld, zeg ik hem dan. Dat mensen die foto willen, heeft niet zozeer met jou te maken, maar met de club. Zolang ik dat kan volhouden, wil ik het blijven doen.

"We letten er heel erg op dat hij normale dingen doet. McDonald's? Ga maar naar McDonald's. Hij is gek van tollen. Dat is daar nog helemaal in. Er is een toltoernooi daar op de hoek, ga er maar heen. Als hij een goede wedstrijd speelt, hoor je zijn naam op Barça-tv, met interviews en noem maar op. Dat kan ik niet tegenhouden. Dat is het gevolg van een goede wedstrijd. Maar daarna moeten beide beentjes weer op de grond staan. Ik stuur hem naar vriendjes als hij ook thuis even te veel op voetbal is gericht. Natuurlijk kan hij straks als puber door alle aandacht het mannetje uithangen. Maar dan kan ik hem op een andere toon dan nu duidelijk maken dat ik daar niet van gediend ben."

Op school gaat het goed. Sterker, aanvankelijk was Xavi ook daar een uitblinker. "Hij zat op een normale school. Klasgenoten keken vanwege het voetbal al tegen hem op, en dan ook nog die cijfers. We hoorden van ruzietjes hier en daar. Er was afgunst. Na overleg met de club zit hij nu halve dagen intern bij de jeugdopleiding van La Masia. Hij is daar een van de jongsten. Ik heb hem al gewaarschuwd dat ik niet wil dat hij voortdurend met ouderen optrekt, met alle ongein van dien. Dat komt er óók allemaal bij kijken. Maar nu zit hij met allemaal voetballers op school. In dat opzicht is hij niet meer uitzonderlijk. Daar kun je je alleen in huiswerk onderscheiden, en dat moet hij dan maar gaan doen."

Wat Regillio Simons bovenal wil zeggen: voetbal is nog een spelletje voor Xavi, het gaat hem goed af en verder leidt hij een normaal leven. De ophef, verontwaardiging hier en daar, over de 'transfer' van het Groningse jongetje naar Barcelona heeft hem geërgerd. Een kind werd uit zijn natuurlijke omgeving weggenomen, was grofweg de kritiek. "Je krijgt al gauw associaties met kinderarbeid. Een PvdA-Kamerlid gaf er zelfs zijn mening over", zegt Simons. "Daar heb ik moeite mee. Het is niet jouw kind. Geen enkele ouder verkoopt zijn kind en daarmee zijn ziel aan de duivel.

"Kinderen gaan niet alleen in Nederland naar school, hoor. Als Xavi niet voetbalt, zit hij op school, net als in Nederland. Maar hij krijgt voetballes op een ander niveau. Als een kind dat aankan, moet je hem dat toch gunnen? Je wilt de dromen van jouw kind toch niet kapotmaken? Iedere ouder die daarvoor zelf iets moet inleveren, zou dat doen. Sterker, dat vind ik meer een morele verplichting dan een verdienste.

"Bij Barcelona loopt de oud-speler Iván de la Peña rond. Ik was een groot fan van hem, maar hij is nu zaakwaarnemer. Ik heb gehoord dat ze al geïnteresseerd zijn in Xavi. Maar dat slaat nergens op, op deze leeftijd. "Een idioot kan meer schade aanrichten dan tien wijzen kunnen beslechten. Hoe moet je een kind uitleggen dat hij zijn dromen niet heeft kunnen verwezenlijken door een keuze van jou, of doordat jij al vroeg dollartekens in de ogen had? Kinderen kunnen worden gebruikt om de dromen van ouders te realiseren. Of je kunt proberen de dromen van je kind te realiseren. Dat is een groot verschil, al is het aan de oppervlakte vaak niet te zien."

Regillio Simons (40)
Hij was een modale voetbalprof, speelde bij Telstar, NAC, Fortuna Sittard en Willem II. Nu is hij een bijzondere voetbalvader. Zijn zoontje Xavi van tien jaar speelt in de jeugd van Barcelona. Hij pendelt tussen Spanje en Nederland, waar hij een trainerscarrière probeert op te bouwen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden