Op het podium pas leven in het moment

Schrijver/zanger Daniël Samkalden maakte met drie vrienden van de toneelschool de voorstelling ’Morgen doe ik het’. „Als we bij elkaar zijn, gebeurt er iets. Iets magisch.”

Daniël Samkalden (29) is een veelzijdige en getalenteerde jongen. Hij schrijft liedjes en toneelstukken, is acteur en zanger. Hij won in 2006 De Eerste Prijs (voorheen de Pall Mall Export prijs) voor het liedjesprogramma waar hij ruim twee seizoenen mee getoerd heeft. Nu heeft hij een stuk geschreven voor hem en zijn drie vrienden/klasgenoten van de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie, de lunchvoorstelling ’Morgen doe ik het’.

De voorstelling gaat over henzelf, zegt Samkalden. „Vier jongens proberen een romantische komedie te schrijven, maar komen daar niet uit omdat ze veel te veel nadenken in de liefde. Al die ingewikkelde gedachten en twijfels blijken niet in de strakke, gewetenloze vorm van een romantische komedie te passen.”

„We kennen elkaar van school en zijn vrienden geworden in de eerste klas. Je moet al zo veel met elkaar delen, dat vriendschappen zich daar snel ontwikkelen, ook artistieke. Het mooie is dat we alle vier onze eigen carrière hebben. Merijn de Jong is de mime-kant opgegaan, hij heeft bij Carver gespeeld en gaat nu naar het NNT. Guy Clemens is echt een chique toneelacteur, ik ben meer een kleinkunstenaar en Abel Nienhuis... die is zoekende. Hij is meer een denker. Bij hem vind ik de meeste aansluiting tijdens het schrijven. Het is ontzettend leuk om elkaar vanuit die veelzijdigheid te vinden.”

„We zijn alle vier haantjes en we hebben bravoure. Tegelijkertijd kunnen we uren kletsen. We zijn ambitieus en wilden – zeker in de jaren op school – de wereld veroveren. Vier totaal verschillende types, maar als we bij elkaar zijn, heb ik het gevoel dat er iets gebeurt. Iets magisch.”

„Het was een verademing, die andere mannen. Ik was geen sociaal mens, nog steeds niet trouwens. Ik ben altijd al heel individualistisch geweest, alles op mijn eigen manier gedaan. Uit bescherming. Maar ineens waren daar die jongens die ik vond in wat ik op dat moment wilde.”

„Ik werk altijd op het laatste moment. Ook nu weer. Het stuk ’Morgen doe ik het’ is tijdens de repetities geschreven. In korte tijd moet het allemaal samenvallen. Dat kost heel veel. Maar ik kan alleen maar zo werken. Monomaan stort ik me er dan op. Mijn vrienden kennen me, ze weten hoe ik werk. Het is voor mij bijzonder om vanuit de situatie te schrijven en de dingen die op dit moment in ons leven spelen te gebruiken.”

„Liedjes en teksten die ik schrijf, beginnen altijd bij iets persoonlijks van mij. Iets wat ik belangrijk genoeg vind om te vertellen. Maar het ontwikkelt zich. In dat opzicht is er niks autobiografisch aan. Een lied moet gewoon goed zijn, dan is het zinderend om te zingen. Als ik ook maar enigszins het gevoel heb: o, nu verklap ik iets over mezelf, dan is het niet goed. Ik vind ’t het zwaktebod van deze tijd dat mensen willen weten of het ’waargebeurd’ is. Dat is toch een grote armoede? Het lijkt wel of mensen te lui zijn om te kijken naar stilering en ambacht. Je ziet het ook bij veel Bekende Nederlanders. Die zijn alleen bekend doordat ze hun persoonlijke leven exploiteren en niet zozeer hun talent. Het gaat zelfs in de politiek niet echt meer om de inhoud.”

„Ik ben een melancholieke jongen, nostalgisch ingesteld. Maar ik ben niet in de verkeerde tijd geboren. Ik ben erg blij met de vrijheid die we nu hebben. Dat ik me niet hoef af te zetten tegen een kerk, maar gewoon mag broeien in al die psychologische shit. Ik heb altijd een calvinistische hang naar zuiverheid gehad. Dat je goed probeert te leven. Voor mijn nieuwe soloprogramma ben ik aan het onderzoeken wat nu precies de verantwoordelijkheid is die ik heb als mens. Wat zijn de consequenties van mijn gedrag? Dat wil ik zo ver mogelijk uitzoeken. Wat betekent de stem die ik uitbreng op een politieke partij? Waar is de broek die ik aanheb, gemaakt? Waar komt het voedsel dat ik eet vandaan? Wat verwacht het meisje met wie ik zoen van mij? Die zoektocht vind ik interessant, ik houd heel erg van het ontrafelen van dingen. Maar ik wil het absoluut niet moralistisch maken. Ik vind een oordeel in een liedje of een scène het meest rampzalige wat er is. Het mooiste voor mij is iemand die een vraag stelt en zelf het antwoord ook niet weet.”

„De eerste keer dat ik optrad, was in het eerste jaar van de Kleinkunstacademie. Ik weet nog dat het op mijn verjaardag was en ik vond het doodeng en bloedspannend. Maar ik had die drie vrienden om me heen, in wie ik op kon gaan. Het was fantastisch.”

„Optreden is nu leuk geworden. Maar ik ben nog altijd wel gespannen. Bij elke nieuwe stap die ik zet, heb ik nog steeds dezelfde reflex: dit kan ik helemaal niet.”

„Ik ben een conflictvermijdend type. In alles. Daar past ook een grote angst voor de dood bij. Het is het moment dat ik eng vind. Maar optreden is het ultieme: je laten zien en het op dat moment waarmaken. Voor iemand die het moment eng vindt, is daar wel de grootste kick te halen als het lukt.”

„Ik heb mezelf nooit geschikt gevonden voor het podium. Ik ben helemaal niet soepel. Maar omdat mijn grootste angst is het moment toe te laten, neem ik theater bloedserieus. Daar kan alles, het is makkelijker dan in het echte leven, omdat je alles ensceneert. Ik kan het naar mijn eigen hand zetten. Dat begint al bij de teksten. Daar kan ik zo lang aan werken tot ik denk: nu is het goed. Dit klopt. Dan sta je op het podium, precies te regisseren hoe je het gaat brengen. Binnen die grenzen wil ik best open staan. Elke avond net iets anders, want herhaling is niet interessant. Je probeert altijd de beste, meest ultieme voorstelling te spelen. Maar elke keer denk ik: nee, dit ging niet goed, dat niet. En dus probeer ik het de volgende dag opnieuw. En opnieuw.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden