Op het Lange Voorhout wordt de hazendans gehopst

Aan de voet van de sculptuur Three Dancing Hares danst een meisje met haar grootouders. In het late zonlicht hopsen ze de hazendans, hand in hand, op en neer. Het huizenhoge werk dat hiertoe inspireerde, is van Sophie Ryder en maakt deel uit van de buitenexpositie op de Lange Voorhout in Den Haag met 26 werken van naoorlogse Britse beeldhouwers.

De komende jaren vestigt Den Haag in de zomermaanden de aandacht op de beeldenrijkdom 'in huis' en over de grenzen. Activiteiten in dat kader vinden nu plaats in het Museum Beelden aan Zee, het centrum voor hedendaagse beeldende kunst Stroom en last but not least op de Lange Voorhout. Vorig jaar organiseerde de Stichting Het Voorhout van de Beeldende Kunst een expositie op deze statige laan. Het succes was overdonderend. De sculpturen van Rodin, Calder en Bourgeois trokken een half miljoen bezoekers. Hals over kop werd besloten er een jaarlijks terugkerende traditie van te maken, maar dan met werk van kunstenaars uit steeds één land.

De primeur is aan de Britten. Geen slechte keus gezien hun uitzonderlijke positie binnen de beeldhouwkunst: de Britse beeldhouwkunst heeft een korte traditie (vóór Henry Moore gebeurde er relatief weinig) en kenmerkt zich door individualisme. Internationaal liepen de Britse beeldhouwers in de tweede helft van de 20ste eeuw voorop. Als voornaamste oorzaak van deze bloei verwijst men naar het Britse opleidingensysteem: doordat gerenommeerde kunstenaars doceren op academies komen studenten continu in contact met ideeën en werken van voorgangers.

Al met al zijn er sinds Moore zes generaties beeldhouwers te onderscheiden. Representanten van na 1945 (conceptuele kunstenaars als Gilbert & George daargelaten) vind je op de Lange Voorhout terug. De kleine en grote beelden, op sokkels, hoog in de lucht, transparant, massief, liggend of staand vormen één geheel met de door fraaie bomen omzoomde flaneerallee. De laagdrempelige expositie, 's avonds verlicht tot een geheimzinnig schouwspel, is kleinschalig gehouden. Het doel, een dwarsdoorsnede geven van de naoorlogse beeldhouwkunst, is slechts deels bereikt. Werken van Richard Long, Barry Flanagan, Bill Woodrow en Rachel Whiteread ontbreken, mogelijk als gevolg van de korte aanlooptijd of de omvang of fragiliteit van de werken. Niettemin is de selectie zeker zorgvuldig gemaakt, met kopstukken als Anthony Caro en Anish Kapoor.

De wandeling over de Lange Voorhout maak je vanaf het middelpunt van de expositie: de bronzen sculptuur Interior Form van Henry Moore uit 1954 die als sierlijk boegbeeld boven de andere werken uittorent. De trip voert door de tijd langs het biomorfe Sea Form (1964) van Barbara Hepworth, het wat figuratievere werk The Dorset Martyre (1986) van Elisabeth Frink, het bronzen buizenstelsel Yantra van Euardo Paolozzi. Langs een abstract werk van de levende legende Anthony Caro en wat verderop eenw erk van Armitage dat wordt bepaald door zijn oorlogsverleden en zijn tomeloze vrouwenliefde.

Van de nieuwe generatie uit de jaren tachtig is Tony Cragg (Pangea, 1987, stalen platen vormen eilandarchipel). Van de nieuwste lichting tref je werken van David Mach en Antony Gormley. Het werk van deze 'jongste loten' breekt met de Britse abstracte beeldentaal van weleer en is daardoor toegankelijker.

Gormley maakte voor de expositie Rhysome III, een kluwen gestapelde mensen zonder hoofden, benen steken als weerbarstige takken alle kanten op. Gormley toont tegelijk bij Stroom zijn project Field waarvoor hij in 1991 met Mexicaanse baksteenmakers twintigduizend terracotta beeldjes maakte. Heel aangrijpend werk. De vloer staat vol met identieke roodbruine figuren. Allemaal kijken ze jouw kant op, met priemende zwarte ogen. Van veraf zien de figuren er hetzelfde uit, doen hetzelfde, toch zijn ze individueel verschillend want handgemaakt. De massa roept velerlei associaties op: een plein vol aanbidders van de paus, de Stones of Elvis. Een mierenhoop, de Kalverstraat of Zandvoort op een zonnige zondag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden