Op eigen benen ondanks de bank en de branche

Je wilt een eigen zaak beginnen, maar waar haal je het geld vandaan? De regering wil graag werk scheppen. De meeste banen ontstaan bij kleinere bedrijven. Toch is aan 'startkapitaal' niet gemakkelijk te komen. De 'eigen bazen' moeten vaak de gekste capriolen uithalen om te kunnen beginnen. Een serie portretten van starters, vandaag de praktijk voor huidtherapie in Almere van Joyce van den Berg, Joyskin.

Ik was altijd geïnteresseerd in wat mooi en natuurlijk is aan mensen. In mijn vrije tijd begon ik een opleiding tot schoonheidsspecialiste. In schoonheidssalons in Amsterdam en het Gooi heb ik me jarenlang bewust vrijwillig laten uitbuiten. Daarna wist ik precies hoe je het niet moet doen.

Over lijken gaan, slecht omgaan met mensen. Of het nu klanten zijn of personeel. Dat gebeurt hier dus niet. Wie geen goede bedoelingen heeft, komt bij mij gewoon niet over de drempel.

In 1987 had ik met lesgeven als visagiste wat gespaard. Ik heb zelfs cursussen gegeven aan drugsverslaafde prostituees. Voor zulke vrouwen is het oppeppen van hun eigenwaarde ontzettend belangrijk. Verder had ik wat familiekapitaal. Ik sloot me aan bij het Koninklijk Nederlands ondernemersverbond en het Instituut voor Midden- en kleinbedrijf, voerde gesprekken bij de Kamer van Koophandel. Van al die instanties hoorde ik nooit meer wat. Een buitenlandse vrouw, een kind en gescheiden. Ze zagen me komen!

Hoe het komt weet ik niet, maar ik vond wel aansluiting bij de Vereniging voor allochtone ondernemers (VAO). Daar hielpen ze me met het opstellen van een bedrijfsplan. Ik heb vergeefs bij drie banken aangeklopt voor een lening van 26 000 gulden. Bij ABN Amro in Zaandam zei een mevrouw: de meeste mensen in deze streek komen uit een arbeidersmilieu. Ze hebben geen behoefte aan een schoonheidssalon. Bovendien had ik een dienstverlenend beroep, dat maakte geen kans. Toen ik met een beter bedrijfsplan kwam, ging het precies hetzelfde. Volgens mij hadden ze het niet eens doorgelezen. Een mevrouw van ABN Amro stond op een dag op een symposium uit te leggen hoe ondernemers voor een lening in aanmerking konden komen. Iemand van de VAO maakte daar de opmerking dat dat verhaal voor mevrouw Van den Berg blijkbaar niet opging. Ze moesten mijn plan dus wel opnieuw bekijken, maar weer ging het niet door.

Een bedrijfsleider van Bruynzeel, een Surinamer toevallig, wees me op deze bedrijfruimte in het centrum van Almere. Een groeistad, zei hij, daar zit je goed. In april 1992 had ik de sleutel. Maar de bank wilde niet. 26 000 lousy guldens! Eindelijk, in juli, na een verbouwing op eigen kosten, kwam de lening. Ik kon dus beginnen met een extra schuld van 37 000 gulden.

Na een jaar begon het gedonder. Mijn financiële toestand was abominabel, zei ABN Amro. Zoals die man tegen mij sprak! Binnen een maand moest ik met m'n jaarverslag komen. Ik had nooit te laat betaald, maar toen het jaarverslag te laat was, blokkeerde hij m'n bankrekening. Storten mocht nog wel. Toen er overschotten kwamen, begon hij te bellen. De looptijd was 5 jaar, maar in 2,5 jaar had ik ze afbetaald. Mijn rekening bleef geblokkeerd. Ik zit nu bij de Postbank.

Jij hoort een school te hebben, zeiden veel mensen tegen me. Dus ik ben hier in de salon een opleiding voor het Stivas-vakdiploma begonnen. Toen hiernaast eenzelfde ruimte vrijkwam, heb ik die erbij gehuurd. Komend jaar moet blijken of de opleiding rendabel is. Ik zou meer aan werving moeten doen, maar dat kost geld en heel veel tijd.

Als ik een ton zou kunnen investeren zei ik direct ja. Want ik zit hier en het lukt me. Maar geld vragen aan de bank? Toen ik geld van mijn familie leende, moest daarover volledig belasting betaald worden. Over een Tante Agaathregeling heeft de bank me niets verteld hoor.

Ik ben nu bezig mijn opleiding in de branche erkend te krijgen. Als je niet uit 'bepaalde kringen' komt, kom je er in de schoonheidswereld moeilijk tussen. Vijf van m'n leerlingen hebben hun diploma al gehaald. Twee ervan zijn nu ondernemer. Ik heb ze precies verteld hoe het zit. Als je je door reguliere instanties laat helpen, lukt het je niet. Het lijkt wel alsof iedereen zit te wachten tot het mislukt, in plaats van je te helpen. Maar ik blijf van mensen houden hoor. Er wordt hier gelukkig veel gelachen.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden