Op Eerste Paasdag maakt de 75-jarige Dylan het wel erg bont

pop


Bob Dylan & His Band


Never Ending Tour, AFAS live


**


Halverwege het concert snauwt Bob Dylan een verstaanbare tekstflard - 'I' ain't dead yet' , tijdens het stevige bluesnummer 'Early Roman Kings' . Nee, de krasse knar is vast, zeker en hopelijk nog lang niet dood, maar dat de tijd grip heeft op zijn stembanden moge duidelijk zijn.


Het is de eeuwige vraag: kan Dylan nog zingen? Nee. Al een tijdje niet meer. Belangrijker: maakt dat uit? Nou, vaak niet, maar bij de setlist waarmee hij zijn Nederlandse concerten afwerkt: ja. Op de eerste van drie, op Eerste Paasdag in AFAS Live, maakte de 75-jarige Dylan het namelijk wel erg bont. De oude bard mag een Nobelprijs hebben gekregen voor zijn teksten, het is jammer dat er nauwelijks wat van die teksten is te verstaan. Met een stem als een vastlopende naaimachine murmelt hij zich een weg door klassiekers als 'Highway 61 Revisited'. Lettergrepen worden ingeslikt, hij struikelt over woorden, lage noten zijn te laag, de hoge te hoog.


Hoe anders was zijn vorige bezoek aan Nederland. Mogelijk lag dat anderhalf jaar terug aan de intiemere setting van het Eindhovense Muziekgebouw of de Amsterdamse Carré. Ook prijkten er wat meer Sinatra-covers en andere standards op de speellijst. Daarop ligt het tempo wat lager, wat Dylan enige ademruimte geeft. Ook op Eerste Paasdag waren covers als 'Melancholy Mood' (Frank Sinatra), 'Why Try To Change Me Now' (Cy Coleman) en 'Autumn Leaves' (Yves Montand) het beste van de avond. Vooral bij die laatste, aan het eind, vertolkte Dylan met prachtig breekbare trilling hoe de dingen nu eenmaal voorbij gaan. Soms hoef je niet te kunnen zingen, om toch goed te kunnen zingen.


Dat was nu juist het gekke aan dit concert: de prachtmomenten wisselden met diepe dalen. Soms zat Dylan als recalcitrante puber vanachter zijn piano tegen zijn stoïcijnse band in te soleren ('Spirit on the Water'). Daartegenover stonden krachtige uitvoeringen van recentere eigen nummers als 'Pay in Blood' en 'Scarlet Town', vol dreiging.


De bezoekers wéten waar ze hun peperdure concertkaartjes voor hebben gekocht. Die fans wéten allemaal dat hij ze bij de toegift zal pesten met een moeilijk te herkennen uitvoering van 'Blowin' in the Wind'. Dylan-fans wéten dat hun idool zijn publiek geen blik waardig gunt, maar ze hooguit minzaam toeknikt, vanonder zijn grote witte hoed. Dylan heeft op zijn 75ste nog steeds een ontegenzeggelijke cool over zich heen. Maar bij het eerste Nederlandse concert werd die coolheid nét even te vaak gesmoord in een eenvormige brei van geluid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden