Op de stadsmeren van Minneapolis was het een oecumenische bedoening van jewelste

Achttien jaar geleden woonde ik een jaar in Amerika. Die winter schaatste ik veel rond op de diepbevroren stadsmeren van Minneapolis. Het was daar een oecumenische bedoening van jewelste, ik bewoog me behalve tussen blanken uit de suburbs net zo makkelijk als tussen gevluchte Vietnamezen, geëmigreerde Indiërs en zwarte kinderen uit de buurt.

Het had wel wat weg van de plaatjes waarmee wij vroeger in de kerk over het paradijs werden ingelicht: blank, geel, bruin en zwart gelijkelijk in het hiernamaals en, o ja, lam en leeuw lieflijk naast elkaar liggend natuurlijk.

Afgelopen weekeinde werd de Amerikaan Shani Davis wereldkampioen allround schaatsen. Iedereen deed daar nogal opgewonden over, want hij is de eerste zwarte wereldkampioen ooit. Alsof er een biologisch wonder geschiedde. Alsof er een brug geslecht werd. Alsof dominee Martin Luther King er al van had gedroomd.

Onmiddellijk drongen zich de parallellen in andere sporten op. Hoe de zwarten zich emancipeerden door uit te blinken in het honkbal. Hoe ze sinds enige jaren het aanzien van het voetbal bepalen. Arthur Ashe, de eerste zwarte tenniskampioen. Tiger Woods, het golffenomeen.

Maar eerlijk gezegd geloof ik in dit geval niet erg in de emancipatoire werking van Davis. In de eerste plaats is hij een eenling, er staan zo te zien geen drommen zwarte kinderen achter hem te dringen om ook kampioen te worden. Wat dat betreft is Davis eigen verslingerdheid aan het shorttracken karakteristiek: het andere schaatsen laat 'm zo te horen wat kouder.

In de tweede plaats is schaatsen een sport zonder aanzien in de wereld; schaatsgrootheden zijn elders op aarde beoefenaars van vreemde folklore, wat dat betreft had Davis beter de Tour de France of het Formule I Grand Prix-circuit kunnen winnen.

Maar bovendien, als er een nieuw gekleurd element in het schaatsen moet komen was het allang gebeurd. Want in Amerika, het land waar dit soort emancipaties veelal vandaan komen, schaatsten ze allang zonder aanzien des persoons door elkaar op de stadsmeren. En nooit eerder stond er een bijzonder zwart talent op. Kortom, voorlopig is Shani Davis uit het koude Chicago gewoon een uitzondering, een speciaal supertalent en niet het resultaat of de voorbode van een nieuwe stroom schaatsers uit andere hoek. Een witte raaf, zullen we maar zeggen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden