Klein verslag

Op de Britse kleingrutter in Utrecht had de tijd geen vat

De Britse levensmiddelenwinkel in Utrecht. Beeld Wim Boevink

Ja, dat Verenigd Koninkrijk. Gisteren vermeldde ik een foto in een Duitse krant van een Britse provisiekast met gehamsterde levensmiddelen van het continent; men bereidt zich daar op alles voor.

Zei president Macron niet dat zeventig procent van de artikelen in een Britse supermarkt uit Europa komt? Sommige geschetste scenario’s zijn ronduit spookachtig: met eindeloze rijen aan vrachtwagens voor douanecontroles en oplopende tekorten in alle mogelijke voorzieningen.

De Britse speaker (de voorzitter van het Lagerhuis) is in Europa al uitgegroeid tot een een cultfiguur vanwege zijn donderende ordehandhaving in die volgepakte zaal met parlementariërs, heup aan heup. Vele Europese kranten hebben zijn profiel geschetst, dat daarna weer terugkeerde in citaten in Britse kranten. Europa is een spiegelparadijs.

Levendig zijn ze, die Britse debatten; ze ogen chaotisch, maar de voorzitter roept de leden tot de orde zoals een leraar een rumoerige schoolklas. Ze zijn allemaal right honourable, maar je vermoedt toch menig vilein karakter, tot een dolkstoot bereid.

Een wonderlijk eiland blijft het. Met echte stedelijke armoede en een stokoud platteland met holle wegen, heggen, kloosterruïnes en het groenste gras van de wereld.

De pers – de krantenwereld – is er even schitterend als manipulatief en gewetenloos. Voor kranten als The Sun en The Daily Mail moet je een sterke maag hebben.

Vegemite

Over sterke magen gesproken, in de stad waar ik woon is een levensmiddelenwinkel die alleen maar Britse producten verkoopt. Ik stapte er deze week binnen, na een korte inspectie van de etalage: dozen thee, potten marmelade en chocolade- of caramelpasta, bac’n pieces, popcorn snacks, tomaten- en tobascosauzen, soepblikken van Campbell. Binnen leek de tijd stil te hebben gestaan; langs de wanden donkerhouten kasten met artikelen, een toonbank en een winkelierster die na het horen van deurbel vanuit een andere ruimte de winkel inkomt.

Vegemite, dat was wat ik ineens, staande voor de etalage in mijn hoofd kreeg, een smaaksensatie uit mijn jeugd die ergens diep in mij lag opgeslagen. “Vegemite is Australisch”, zei de vrouw achter de toonbank. Dat klopte, daar lag ook mijn herinnering. Ze had het in voorraad, het stond naast de Engelse marmite, het marmiet. Vegemite is milder, zei ze, maar nog steeds erg zout. De meeste artikelen uit het Verenigd Koninkrijk waren zoeter, zouter en sterker (de thee) dan vergelijkbare artikelen van elders.

Ruim veertig jaar geleden waren haar ouders begonnen Engelse levensmiddelen in hun winkel te verkopen, artikelen die ze aanvankelijk van hun vakanties meenamen.

De liefde was ontvlamd toen haar moeder een hap van een Cadbury chocoladereep had genomen, zoveel zoeter dan andere chocola. Intussen bestond de klantenkring vooral uit expats, en over hen maakte ze zich bij een brexit wel zorgen. Dat de prijzen van haar levensmiddelen zouden gaan stijgen, leek haar minder te deren.

Ik liet mijn blik even gaan langs de planken met Yorkshire Tea, de HP-flessen met donkerbruine saus die ze over hun ‘chips’ gieten en de bonte pakken met cereals. Een klein Brits bastion op het continent.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen op trouw.nl/kleinverslag.

Meer lezen over de brexit? Op trouw.nl/brexit verzamelen we onze beste artikelen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden