Op de boot

Kan ik helpen, kameraden?', was mijn eerste gedachte. In feite zijn we allemaal inktbroeders, passagiers van een en hetzelfde schip dat ons over ruige zeeën voert. Allemaal schrijven we, worden we gelezen en hopen we gelijk te krijgen. Maar sinds de massale berovingen, aanrandingen en zelfs verkrachting van vrouwen op het stationsplein van Keulen door (volgens bronnen binnen de Duitse politie) hoofdzakelijk Syrische asielmigranten, dreigt ons bootje te kapseizen. Het gebeurde vooraan, bij de boeg, waar het meest verlichte deel van onze bemanning zich bevindt. Er was een sfeer van ontreddering te proeven, daar, voorin. Ik wilde natuurlijk helpen en liep eerst naar de oud-hoofdredacteur van een links weekblad, populair in de jaren tachtig, die tegenwoordig allerlei zaakjes bestuurt in Rotjeknor. Fons was in alle staten: zijn lijfblad, ooit hét dagblad van progressief Nederland, had het gewaagd om breed uit te pakken over de Syrische 'testosteronbommen' (copyright Wilders) die op Nieuwjaar in de lichaamsopeningen van Keulse vrouwen waren gedoken. Hoe kon een krant die bekendstaat om respectvolle kwaliteitsjournalistiek en die hij sinds zijn 14de las, met zoiets openen? Leugens, mediamanipulatie! Vluchtelingen zijn allemaal lief en aardig! En vrouwen, vooral Duitse, dragen de verkeerde bril. Dood aan de werkelijkheid!

Naast hem bromde een oud-sportverslaggever die tegenwoordig als columnist optreedt (pagina 2) van die bewuste 'sensatiekrant'. Het werd Bert groen en geel voor de ogen: 'De invloed van schreeuwers groeit!', brulde hij. Zoals hij ooit doping vergoelijkte, vergoelijkte hij nu de wellustige uitspattingen van oriëntaalse aanranders: 'Keulen is munitie voor vreemdelingenhaat en racisme! Niet alleen in Duitsland! Schuld ook van de Blonde Twitteraar!' Ik keek rond, zag geen blonde kop maar alleen Arnon, een kleine dwerg, die doorgaans in de goot van de politieke correctheid zijn kost uitbaggert. Hij had toevallig een minicolumn op de voorpagina van alweer hetzelfde dagblad. De hele week had hij geprobeerd zijn 'witte boze' lezers een schuldgevoel aan te praten: 'Vluchtelingen zijn de nieuwe zondebokken die we, witte boze kannibalen, willen opeten!' Arnon had groen speeksel aan zijn mondhoeken en stampte met zijn voeten op het dek: 'Na Keulen draait de haatmachine op volle toeren! Hysterie! Hysterie!'

Ik wilde echt helpen en kwam dichter bij de boegelite. 'Rustig', zei ik. Ik liet eerst mijn toehoorders weten dat ik in hun krabbels en kreetjes geen spoor van compassie voor de vrouwelijke slachtoffers in Keulen had mogen ontwaren. Netjes is anders. Ik rukte in één haal hun ideologische oogkleppen af en zei: 'Er is geen links leed of rechts leed, alleen universele compassie. Een aanrander annex verkrachter van weerloze vrouwen die zich laf en anoniem in een groep beweegt, is niets anders dan een beest. Maar als dat beest zich als Syrische vluchteling vermomt om de ontvangende samenleving te terroriseren, dan is hij niets anders dan een veelkoppig monstertje.' Eindelijk werd het even stil op ons bootje. En we vaarden voort.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden