Oostpool speelt spel met smalle marges van echtheid

Als na afloop de première-rozen op spelers en productieteam neerdalen en er eentje breekt, prikt een actrice de bloem weer op de steel.

Onbedoeld borduurt het incidentje voort op de betekenis van de voorbije voorstelling, een spel met de smalle marges van wat echt is en wat kunst.

Vanachter de transparante wand die publiek en spelers scheidt, beschrijft een actrice van verschillende toeschouwers waarderend hun mondlijn, jukbeenderen of benen. Haar conclusie: „Ik vind dat heel mooi”, steevast eindigend met de vraag: „Is dat echt?” Het bemoedigende „ja” lijkt haar allengs echter onzekerder te maken, tot zijzelf smeekt om ook iets van troost.

In ’Wat het lichaam niet vergeet’ staat het lichaam centraal in al zijn onvolkomenheid, automatisch de hedendaagse trend van maakbaarheid weerspiegelend. Alleen als gegeven. Zonder daar conclusies aan te verbinden. Veeleer gaat het om wat het lichaam met je doet, met jezelf, met anderen, met jou door andermans blik, met je ego, met je emoties. Heel direct stelt een actrice dat aan de orde met vragen als „Wat vindt u van mij?” of „Hebt u mij in de afgelopen vijf minuten al uitgekleed?” Indirect doet een acteur hetzelfde door zich met een koptelefoon te isoleren van zijn eigen naaktheid en mogelijke reacties.

Het is een associatieve voorstelling met weinig tekst en des temeer beeldtaal, flink gekruid met seksueel getinte scènes. Fysiek theater, opvallend genoeg zelden echt agressief. Het is of de (negen) spelers willen duidelijk maken dat het aandacht hebben voor en ruimte geven aan elkaar de onderlinge krachten positief beïnvloedt. Vertrouwen vinden bijvoorbeeld in stevige, dansant opgevangen sprongen in elkaars armen. Het mag hier en daar tot wat minder uitdagende en ietwat voorspelbare vondsten leiden, gaandeweg komt daardoor ook een ander element tevoorschijn. Als eerste presentatie van het vernieuwde en verjongde ensemble van Toneelgroep Oostpool is ’Wat het lichaam niet vergeet’ een mooie metafoor van de kwetsbaarheid van het vak. Waarin het besef doorsijpelt, dat ook acteurs zich zeer bewust zijn van mogelijke bijgedachten van toneelkijkers.

Toneel, hier via de plexiglazen voorwand, relateren aan een peepshow is geen nieuwe gedachte. En niet elke acteur heeft een duidelijk eigen smoel. Wel maakt regisseur Marcus Azzini in zijn montage een beduidende menging van de broze en tegelijk onbekommerd jeugdige inzet een ensemble te worden. Met een juweeltje van een beginscène die zeer vertraagd de aarzeling van het jezelf bloot geven vormgeeft – met een fraai beeldrijm als de haardos van én actrice én acteur speels uit de shirts komen piepen – en een teder slot, waarin alle acteurs een beschermend ’lepeltje lepeltje’ vormen.

’Wat het lichaam niet vergeet’ door Toneelgroep Oostpool. Regie: Marcus Azzini. In: Huis Oostpool te Arnhem t/m 20/1. Daarna tournee t/m 21/2. Info: www.toneelgroepoostpool.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden