Column

Ook zonder kerk zijn we op zoek naar verbinding, zeker in tijden van verdriet

Beeld Trouw

Ik ken Abdelhak Nouri, de voetballer die twee weken geleden in elkaar zakte tijdens een oefenwedstrijd van Ajax in Oostenrijk en daarbij ernstige en blijvende hersenschade opliep, niet persoonlijk. 

Ik heb een seizoenkaart van Ajax en heb hem een paar keer zien spelen. Groot talent, heerlijke lach, aardige jongen. Maar sinds twee weken is hij voor veel mensen ‘Appie’. Ik kan niet naar beelden van hem kijken zonder tranen in mijn ogen te krijgen. En ik ben niet de enige.

Vorige week verzamelden zich honderden mensen voor het huis van de familie Nouri. Het was een emotionele bijeenkomst daar in de Amsterdamse wijk Geuzenveld. Op foto’s zag ik veel stoere mannen met tranen in hun ogen.

De vader van Abdelhak Nouri bedankt de fans voor hun komst bij het huis van de Ajacied.Beeld ANP

Ik wilde die plek zelf ook wel eens zien. Mijn dochter ging met mij mee. We moesten met de tram naar het eindpunt van lijn 13. Onderweg passeerden we haltes als Bilderdijkstraat, Admiraal de Ruijterweg en Mercatorplein. Dat de reis lang duurde en de tram ook nog even vast kwam te zitten, maakte niet uit. We bleven rustig. Ongeveer halverwege kwamen we langs een groot centrum voor reumatologie. Daar stapte een aantal mensen uit. Zouden ze allen ziek zijn of gingen ze op bezoek bij een familielid of vriend? Vragen staat vrij, maar ik hield wijselijk mijn mond.

Met vier andere reizigers bereikten we het eindpunt. Maar ook die hadden blijkbaar andere plannen dan wij en gingen een andere kant op. Bij een supermarkt sloegen we water in. Het was warm. Daarna liepen we recht op ons doel af. Mijn dochter en ik zeiden niets tegen elkaar en liepen een straat door waarin een huizenblok werd gerenoveerd. Vanaf een steiger klonk een radio. Op een hoek hield een jongen van een jaar of acht bijna moeiteloos een bal hoog. En voor we het wisten stonden we in de straat van Nouri.

Zee van bloemen

Je haalde zijn huis er zo uit. In de voortuin stond een partytent, waaronder een zee van bloemen lag. Aan de partytent hing een spandoek waarop stond ‘Hier klopt een Ajax hart. Appie stay strong’. We bleven op een afstandje staan, alsof dichterbij komen een vorm van heiligschennis was.

Een jongen liep het huis in. “Misschien is dat wel een broer van Nouri”, zei mijn dochter. Even verderop lag een pleintje waarop jongens aan het voetballen waren. We liepen erheen. Op een bordje stond ‘ A. Nouri Plein’. We namen nog een slok water. Ik zocht naar een kerk in de buurt waar we een kaarsje konden branden, maar vond die niet. Dus liepen we maar terug naar de tramhalte.

In een prachtige column vroeg Volkskrant-collega Willem Vissers zich af of het normaal is, al dat publieke verdriet om een hersenbeschadiging. “Waar halen al die mensen nog tranen vandaan als het verdriet in hun naaste omgeving betreft?”, gaat hij verder. Ik denk dat er bij Nouri dingen samenkomen.

Herkenning

Al die mensen huilen om hem, maar misschien ook wel om de wonden in hun eigen leven. Abdelhak Nouri blijft dat jonge, geweldige voetbaltalent met die lach op zijn gezicht wiens carrière in de knop geknakt is, maar wordt ook een broer, een vriend, een ernstig zieke zoon. Appie als geleider van verdriet en angst voor het noodlot.

Dezelfde sensatie had ik bij het kijken naar de onthulling van het Nationaal Monument MH17. De deuren stonden open en ik hoorde buiten vogels zingen, maar ik zat binnen voor de tv. Ik zag nabestaanden de namen van de 298 slachtoffers van de ramp voorlezen.

Hartverscheurend. Ik probeerde me gezichten bij die namen voor te stellen. Tegelijkertijd zag ik ook mijn vader voor me, een vriend en een veel te vroeg overleden nicht.

Bij groot verdriet in de wereld of in ons eigen leven was er vroeger de kerk. Die bezat tot vijftig jaar geleden het monopolie op troost. De kerken zijn om allerlei redenen leeg geraakt en nu stromen pleinen en straten vol met troostzoekers.

We hebben ons bevrijd van allerlei dwang en ander keurslijfgedrag, maar we zijn bijna wanhopig op zoek naar verbinding, naar sacrale en minder sacrale momenten om bij elkaar te komen.

Ik heb geen plannen in die richting, maar wil wel dit zeggen: het lijkt me een uitgelezen moment om een kerk te beginnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden