Ook protest Franse jeugd om pensioen

Scholieren en studenten die demonstreren tegen de hervorming van de pensioenen. Dat kan alleen maar in Frankrijk.

Ballonnen, muziek, overal kraampjes met frites en merguez-worstjes: grote demonstraties in Parijs lijken altijd een beetje op een festival. Helemaal als er zoals gisteren veel jongeren bij zijn. Op verzoek van een van de bonden sluiten zij zich aan bij het protest tegen de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd van 60 naar 62 jaar.

Is het alleen niet een beetje raar om je daar druk over te maken als je carrière nog niet eens is begonnen? „Helemaal niet!” roept studente geschiedenis Juliette Vauth (21). Ze probeert boven het lawaai van een geluidswagen uit te komen die de menigte trakteert op ’Jumpin’ Jack Flash’ van de Stones. „Dit gaat ons allemaal aan. Onze ouders in de eerste plaats, die als eersten niet meer op hun zestigste met pensioen kunnen. En wij beginnen niet met werken voor we 25, 26 zijn. Dus wij moeten voor een volledig pensioen minimaal doorgaan tot ons 67ste. Dat wordt echt te gek.”

Dat de regering juist het stelsel dat door vergrijzing onbetaalbaar dreigt te worden, wil redden en dat zij dus eigenlijk protesteert tegen een maatregel die in ieders belang is, gaat er bij Vauth niet in. „Natuurlijk moet je het systeem redden. Maar dat doe je door het geld te halen waar het zit. Niet door gewone mensen er voor op te laten draaien.”

„Sarkozy dient alleen de belangen van de rijken”, valt Olivier Fahy (22) haar bij. Fahy, die informatica studeert, is er van overtuigd dat de elite ’het volk’ wil laten betalen voor de economische crisis. Dat andere landen in de Europese Unie soortgelijke maatregelen al eerder namen, zegt hem niets. „Waarom zouden wij het dan ook moeten doen?” Het argument dat we langer leven dan vroeger en dus ook langer kunnen werken wuift hij ook weg. „Je moet toch ook van het leven kunnen genieten?”

Achter hem dragen scholieren die filosofie uit op een straatbreed rood spandoek: ’Wij willen niet alleen werken, maar ook nog leven’. Profiteer je dan niet van je leven als je werkt? „Dat is het probleem niet”, zegt Vauth. „Er is alleen méér in het leven dan geestdodend werk in een fabriek of een kantoor, want voor de meeste mensen hier zit er niet meer in dan dat. Er moet ook tijd zijn om een boek te lezen, naar de film te gaan en jezelf te ontwikkelen.”

Céline Castelli (26) werkt sinds vier jaar als leidster in een kinderdagverblijf. Zij gelooft eenvoudig dat ze niet in staat is ’twee kinderen tegelijk op te tillen’ als ze de 60 voorbij is. „Ik kom nu al vaak erg moe thuis. Ik woon buiten Parijs en zit twee uur per dag in het openbaar vervoer voor mijn werk.”

Castelli loopt ook mee omdat ze ’in het algemeen’ genoeg heeft van Sarkozy. De afkeer van het staatshoofd komt je overal tegemoet. Ook een dankbaar onderwerp: de affaire Woerth-Bettencourt, genoemd naar de minister van arbeid Eric Woerth die wordt beschuldigd van het fiscaal bevoordelen van de steenrijke L’Oréal-erfgename Liliane Bettencourt. ’Weg met Woerth en Sarkozy’ staat er op een bord, ’omdat ze het niet waard zijn’.

„Met Sarkozy worden we een soort Verenigde Staten”, denkt Castelli. „Een land met uitgeklede voorzieningen. En ondertussen heb je het gevoel dat ze aan de top heel goed voor zichzelf zorgen, dat maakt mensen boos.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden