Ook op de buis is het oorlog

Radwan Aboe Ajasj, voorzitter van de Palestijnse omroepstichting, heeft de afgeschoten raket demonstratief in zijn kamer staan. Het type- en serienummer is nog net zichtbaar: DMW M7 lot no 324... storage temp... Het aantal graden is niet meer te lezen.

Inez Polak

,,Misschien moet ik hem wel in de ijskast bewaren'', zegt Aboe Ajasj grijnzend. Het is de raket waarmee Israël de Palestijnse radio wilde uitschakelen, die volgens Israël de bevolking ophitste. De aanval op het Palestijnse omroepgebouw in Ramalla was de vergelding voor de lynchpartij op twee Israëlische soldaten. Eventjes was de radio uit de lucht.

Het is oorlog, ook op de buis. De Palestijn die dezer dagen de beelden op zíjn tv aanschouwt, kan zich in een geheel andere wereld wanen dan de Israëlische kijker vijftig kilometer verderop. De Palestijnse televisie heeft de beelden van het twaalfjarige jongetje Mohamed al-Doeri in de armen van zijn vader, doodgeschoten door een Israëlische soldaat, tot het symbool van de strijd gemaakt. Dagelijks zijn ze te zien, naast de vele beelden van begrafenissen, gewonde kinderen, en de rechtstreekse uitzendingen uit operatiekamers in ziekenhuizen.

Aan de andere kant gaat er geen dag voorbij of de beelden van belaagde Israëlische soldaten verschijnen in de Israëlische huiskamers. Alleen al de opstelling van de camera brengt een andere werkelijkheid de huiskamer binnen. De Israëliërs zien soldaten op de rug en kijken de Palestijnse jongeren met hun stenen en molotovcocktails in het gezicht. De Palestijnen zien op hún scherm jongetjes op de rug en kijken schietende Israëlische soldaten in het gezicht.

Maar ook het soort beelden verschilt. De Israëliërs zien -voornamelijk- belaagde soldaten en dreigende Palestijnse processies met gemaskerde en bewapende mannen. En ze zien angstige Israëlische families in de Jeruzalemse wijk Gilo, die beschoten worden vanuit het tegenoverliggende Palestijnse dorp Beet Djalla. Maar Gilo is in het Palestijnse verslag niet een onschuldige wijk van Jeruzalem, maar een illegale nederzetting in bezet gebied.

Terwijl de Palestijnen spreken van verwoestende bombardementen en de moord op hun kinderen, prijzen de Israëliërs de terughoudendheid van hun soldaten. Is volgens Israël een Palestijn omgekomen bij een auto-ongeluk, dan melden de Palestijnse media de moord van een Palestijn door kolonisten. Waren de twee gelynchte Israëlische soldaten volgens Israël in Ramalla verdwaald, de Palestijnen weten zeker dat ze tot een geheime eenheid behoorden en dat ze zich verdacht hadden opgehouden bij een Palestijnse school.

Toch zijn er uitzonderingen in deze tv-oorlog. Zo meldde zaterdag de Israëlische interviewster Chelly Jechimowitsj zich ineens 'vanaf de andere kant van de linies'. Het Israëlische leger had geprobeerd haar tegen te houden, vertelde ze, maar de journaliste, bekend om haar eigenzinnigheid, had onder de hoede van de Palestijnse veiligheidsdienst de Israëlische controleposten weten te omzeilen. Ze zat nu in Ramalla op de westelijke Jordaanoever, in het hoofdkwartier van de Palestijnse baas van de veiligheidsdienst, Djibril Radjoeb.

Hun gesprek, een half uur lang, verliep in het Hebreeuws. Zeventien jaar had Radjoeb in Israëlische gevangenissen doorgebracht. Hij had zich er niet alleen de taal eigen gemaakt, maar ook alle zionistische denkers gelezen. Het boek 'De Opstand' van oud-premier Menachem Begin had hij zelfs in het Arabisch vertaald.

Waarop Jechimowitsj prompt het boek van deze voormalige leider van de rechts-radicale zionistische verzetsbeweging tevoorschijn haalde. Zij citeerde een paragraaf, waarin Begin verhaalt over een Joods meisje, dat viel in de strijd tegen de Britse bezetting van Palestina: ,,Ze bleven haar achtervolgen tot ze haar lichaam hadden doorboord met tientallen kogels. Zo vochten de Britse helden vanachter hun gepantserde auto's tegen de Joodse meisjes...'' ,,Dat nu'', reageerde Radjoeb, ,,is tot mijn spijt exact wat de Israëlische soldaten en kolonisten met het Palestijnse volk doen.''

De avond tevoren hadden de Israëlische weekoverzichten ook al uitgebreide interviews gebracht met de Palestijnse onderhandelaar Saeb Arekat. ,,De Palestijnen zijn een propagandaoffensief begonnen om de steun van links Israël terug te winnen'', had de redacteur Midden-Oosten tevoren al gewaarschuwd. Binnen de Israëlische omroepstichting woedt al tijden strijd over de vraag of 'de vijand' wel dan niet gehoord moet worden.

Israëliërs op de Palestijnse buis zijn nog veel zeldzamer, tenzij het gaat om Israëlische Arabieren of politici van uiterst links die de Palestijnse strijd steunen. Aboe Ajasj, voorzitter van de Palestijnse omroep en vice-minister, is ook niet van plan Israëlische leiders op zijn buis te halen. ,,Dat hebben we nooit gedaan, ook niet in normalere tijden. Ze wilden trouwens nooit bij ons verschijnen.''

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden