Review

Ook met dit 'Weerloos wild' weten de jagers wel weg

Weerloos wild. L. J. Veen, Amsterdam; 142 blz. - ¿ 24,90.

Op zeven na verschenen ze al eerder. Nieuwe bijdragen komen van Herman Pieter de Boer, Ben Borgart, Hilde de Breser, Rascha Peper; eerder gepubliceerde van o.a. Koos van Zomeren, Kees Stip, Inez van Dullemen en Margriet de Moor.

Ik ben niet voor jacht, en faliekant tegen plezierjacht, maar toch had ik moeite met de strekking van veel verhalen. Het is de wat sentimentele Dierenbeschermingsinslag die irriteert door biologische onzorgvuldigheid.

Hier zijn dierenvrienden aan het woord. En die doen het meestal niet best in de discussie over jacht/geen jacht. Het is goed dat deze bundel gepubliceerd is nádat onlangs een groot aantal diersoorten onbejaagbaar is verklaard, en wel op wetenschappelijke gronden. Een bundel als 'Weerloos wild' zou de jagers veel stof tot verweer hebben gegeven.

De verhalen en gedichten zijn van wisselend niveau, sommige ronduit saai, enkele (Rascha Peper) veel te lang en voorspelbaar of te would-be (Ivo - 'Ik wil het laatste schot horen' - de Wijs). Mooi zijn De Jager (Hans Biegel) en De zeer goede plek (Jef Geeraerts). Een aardig anachronisme trof ik aan in Noem me maar Tony (Margriet de Moor). Er komt een zeebonk in voor die het over 'die kutbeesten' en 'die kutschuit' heeft, maar ook een winkel waar je De Lach kunt kopen. Het lijkt me sterk dat in de tijd van De Lach - eind jaren zestig hield die denk ik op te bestaan - mensen al zulke samenstellingen gebruikten. Kut en De Lach, iedere veertiger weet het, dat ging juist absoluut niet samen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden