Ook kleurrijk, maar niet bezongen

Omdat het in ieder (sport)journaal werd genoemd, speelde het melodietje gisteren nog de hele dag door mijn hoofd. Mrs. Robinson van Simon and Garfunkel. Eén zinnetje had ik nooit goed begrepen: ,,Where have you gone Joe DiMaggio?'' Het zal een gebrek aan historisch besef zijn geweest dat de naam mij tot maandag niets zei. En als ik in Parijs voor het Café de la Paix sta, denk ik wél aan Hemingway en de 'oude man en de zee', maar niet aan DiMaggio die uit vissen gevraagd zou moeten worden.

Ze sneuvelen bij bosjes, om het een tikje oneerbiedig te zeggen; de oude sporthelden van vroeger. Ze hebben wel allemaal een gezegende leeftijd bereikt, een heel eind in de tachtig. In een Belgische krant nam ik kennis van een ander overlijdensbericht, dat van Berten de Kimpe. Hij is niet schilderachtig bezongen en beschreven in de evergreens onder de liedjes en de boeken en hij werd ook niet herdacht in alle (sport)journaals over de hele wereld. Er is zelfs een grote kans dat u nooit van hem heeft gehoord.

Minstens honderdvijftig kilo schoon aan de haak was hij alleen daarom al een opmerkelijke verschijning in het wielerwereldje. Hij genoot vooral bekendheid als ploegleider van Claude Criquielion. Bijna had hij ook een poulain aan de eindzege in de Tour de France geholpen. Maar de betreffende coureur, ene Desmet, was in de nacht voor de beslissende etappe 'stout' geweest, zoals De Kimpe dat jaren geleden eens op een besmuikte manier omschreef. Anquetil won toen. Voor hem waren drank en vrouwen voor de wedstrijd geen probleem. Niemand die zong: ,,Where have you gone Berten de Kimpe.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden