ColumnBas den Hond

Ook Joe Biden moet zich verweren tegen een vrouw die geloofd wil worden

Het is in het #metoo tijdperk de angst van menige machtige man – en heel soms vrouw: je staat op het punt een belangrijke stap te zetten in je carrière: een benoeming, een verkiezing. Maar dan treedt er een vrouw uit de schaduwen - heel soms een man – die je beschuldigt van een onvergeeflijke misstap, lang geleden. Verkrachting, aanranding, onzedelijke voorstellen op zijn minst. Een publiciteitsgolf volgt. Het gedroomde succes wankelt.

Toen het rechter Brett Kavanaugh overkwam, volgde de hele wereld de hoorzittingen die volgden over de beschuldiging van Christine Blasey Ford dat hij haar in de tijd dat hij op de middelbare school zat, zou hebben aangerand. Zij beschuldigde, hij ontkende, hard bewijs of directe getuigenissen ontbraken. Wie je geloofde, leek vooral te worden bepaald door je politieke voorkeur: Republikeinen geloofden Kavanaugh en maakten hem met hun stemmen lid van het Hooggerechtshof. Democraten geloofden Ford, en beriepen zich op een verworvenheid van de #metoo beweging: Geloof de vrouwen.

Maar nu zit die politieke verdeling opeens niet meer zoals gegoten. Want de jongste beschuldiging is gericht tegen misschien wel de belangrijkste Democratische politicus van dit moment, Joe Biden. Nu duidelijk is dat het op 3 november tegen Donald Trump zal opnemen, komt het nogal ongelegen dat een vroegere medewerkster van Biden, Tara Reade, aangifte tegen hem heeft gedaan wegens aanranding.

Biden ontkent dat. En hij zal niet op het politiebureau verhoord worden. Als hij haar al iets misdaan heeft, is dat verjaard, want hij zou haar hebben lastiggevallen in 1993.

Biden was toen senator, Reade werkte op zijn kantoor in het Capitool, ze was onder andere de begeleidster van stagiaires. Toen ze hem op een kwade dag zijn sporttas kwam brengen, drukte hij haar tegen de muur, zo vertelde ze de afgelopen weken aan verschillende media, liet zijn hand onder haar kleren verdwijnen en penetreerde haar met zijn vingers.

Dat was heel wat erger dan de verhalen waarmee vorig jaar, nadat Biden zich kandidaat stelde voor het presidentschap, meerdere vrouwen naar buiten kwamen. Die hadden zich gestoord aan de manier waarop Biden met hen was omgegaan. Daarbij ging het niet direct om aanranding, maar wel om het negeren van de gebruikelijke sociale afstand. Biden is, dat wist iedereen in Washington, een handtastelijk type, die graag mensen bij de arm of schouder pakt, omhelst en (als het om vrouwen of kinderen gaat) kust. De vrouwen getuigden dat ze zich bij hem erg ongemakkelijk hadden gevoeld. Biden excuseerde zich ervoor, en zei zich ervan bewust te zijn dat de tijden zijn veranderd. De kwestie verdween weer uit de publiciteit.

Opvallend is dat Reade een van die vrouwen was, maar toen nog niets zei over de oneindig veel grovere overtreding die de senator 23 jaar geleden bij haar zou hebben begaan. Ze was er nog niet klaar voor, zegt ze nu. Maar moet ze geloofd worden?

De Amerikaanse media worstelen ermee, en de Democraten ook. Dat Reade als de beschuldigende vrouw in principe geloofd moet worden, hoor je hen nu niet zeggen, ook de vooraanstaande vrouwen niet. Bidens concurrent tijdens de campagne – en mogelijke kandidaat-vicepresident – Amy Klobuchar, gaat niet verder dan “Alle vrouwen in deze gevallen hebben het recht te worden gehoord, en naar hun klachten moet grondig onderzoek gedaan worden.”

En is Reade geloofwaardig? De grote media probeerden er achter te komen. De New York Times sprak met Reade en met ex-collega’s van haar uit de tijd dat ze voor Biden werkte. Hun verhalen verschillen behoorlijk. Volgens Reade had ze haar directe chef verteld dat de senator haar lastiggevallen had. Kort daarna werd haar takenpakket verkleind en kreeg ze een bureau zonder ramen, nog later werd ze ontslagen. Ze diende ook een klacht in bij de Senaat.

Maar degene bij wie ze zou hebben geklaagd, herinnert zich dat allemaal niet. En die formele klacht is in het archief niet aangetroffen.

Een belangrijke aanwijzing dat iemand de waarheid spreekt, is als zij kort nadat de aanranding plaatsvond er in detail over heeft verteld aan andere mensen. Volgens Reade deed ze dat: aan haar moeder en aan haar broer. Haar moeder leeft niet meer, haar broer bevestigt het.

Dus moet Tara Reade geloofd worden? De New York Times verslaggevers die het onderzoek deden, wijzen erop dat Biden zelf dat principe huldigt: “Voor een vrouw om naar voren te komen, in de nationale schijnwerpers”, zei hij ten tijde van de Kavanaugh-hoorzittingen, “moet het uitgangspunt zijn dat op zijn minst de essentie van waar ze het over heeft echt is, of ze nu bepaalde feiten is vergeten of niet, of ze het nu in de loop van de tijd erger heeft gemaakt of niet.”

Maar de andere kant van het verhaal, zegt verslaggeefster Lisa Lehrer in de podcast “The Daily” van de krant, is dat vooraanstaande Democraten die Biden goed kennen, zeggen dat het helemaal niets voor hem is, nu niet en toen niet. “Ze beschrijven een man die volledig toegewijd was aan zijn vrouw en kinderen. Hij was altijd bezig met zorgen dat hij een zo vroeg mogelijke trein naar huis kon nemen, naar Delaware, zodat hij bij hen kon zijn. Ze kunnen deze beschuldigingen niet rijmen met de man die ze al die decennia hebben meegemaakt.”

En ze kunnen, voegt ze er aan toe, in verkiezingsjaar 2020 die beschuldigingen natuurlijk ook helemaal niet gebruiken.

Trouw-correspondent Bas den Hond (standplaats Boston) schrijft wekelijks een column over de Amerikaanse politiek. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden