Ook in de politiek heeft Ralph Nader zijn eigen agenda

LOS ANGELES - Verwacht van hem de komende maanden geen kwinkslagen of gevatte opmerkingen. Hij is geen Bill Clinton, geen Ross Perot, geen Bob Dole.

Zijn laatste grap heeft hij waarschijnlijk dertig jaar geleden gemaakt toen hij vertelde zo lang op een taxi te hebben moeten wachten dat hij in de verleiding was gekomen een Chevrolet te kopen, een auto uit de stal van zijn aartsvijand General Motors, die, destijds althans, zonder hem geen voorzieningen als de veiligheidsgordel in de voertuigen zou hebben aangebracht.

Nee, nu Ralph Nader, de vader van het Amerikaanse consumentenbelang en een grootheid voordat Nederland ook maar had gehoord van Frits Bom, sinds maandagavond presidentskandidaat is voor de Amerikaanse Groenen, zal hij geen tijd verdoen met loze praat.

“Gaat u het verkiezingsprogramma van de Groene partij uitdragen?” werd hem gevraagd in een zaaltje op de campus van de UCLA, de in het westen van Los Angeles gelegen universiteit, die gastvrijheid verleende aan de kleine vierhonderd gedelegeerden van de Green Party. Met een bijkans bruusk gebaar zei Nader dat daar geen sprake van zou zijn.

Enkele centrale thema's zal hij slechts verdedigen. Voor specifieke vormen van discriminatie bijvoorbeeld, zoals het afwijzen van het homohuwelijk, heeft hij geen tijd. “Ik ben een onafhankelijk iemand met mijn eigen belangen.” Zoals hij de afgelopen tientallen jaren heeft gedaan zal hij zijn pijlen richten op corporate America, het oppermachtige bedrijfsleven.

De Green Party van Californië was de eer gegund om Nader, een bewoner van de Amerikaanse hoofdstad Washington DC, als kandidaat voor het presidentschap voor te dragen. Hier, waar 54 stemmen in het kiescollege zijn te behalen, een vijfde deel van de 270 stemmen die voldoende zijn om het Witte Huis te halen, wil Nader de rol van David spelen tegenover Goliath Bill Clinton.

Als de kloof tussen de president en zijn Republikeinse rivaal Bob Dole zou verkleinen en als Nader en de Groenen inderdaad de zeven procent van de Californische stemmen zou krijgen die de opiniepeilingen hem enkele maanden geleden gaven, dan zouden de Democraten de Golden State aan de Amerikaanse westkust kunnen verliezen. En zonder een overwinning in Californië zal Clinton serieus gevaar lopen het Witte Huis te verliezen.

Nader laat er geen twijfel over bestaan dat Clinton en Dole tegen elkaar inwisselbaar zijn als het gaat om de invloed van het bedrijfsleven. “George Ronald Clinton” is een van zijn favoriete aanduidingen voor de Democratische bewoner van het Witte Huis, net als 'snake-oil doctor' de kwakzalver, die vroeger op het Amerikaanse platteland de mensen oplichtte met tovermiddeltjes voor alle denkbare kwalen. Ook Clinton laat zich volgens Nader ondergeschikt maken aan wat hij, met een verwijzing naar de Amerikaanse grondwet, “een regering van de Exxons, door de General Motors en voor de Du Ponts” noemde. En met een sneer naar de politieke soepelheid van de president: “Clinton heeft te weinig principes om ooit van senator Dole te kunnen verliezen.” De Republikein is overigens in de ogen van Nader te koop voor iedereen die maar met geld over de brug komt.

Zijn campagne zal Nader zonder enige fanfare voeren. De Groenen hopen in november zijn naam op de kieslijsten van minstens dertig staten te hebben, waardoor hij volgens de regels net als de andere luis in de pels Ross Perot moet worden gevraagd voor de (gratis) door de televisie uitgezonden debatten tussen de presidentskandidaten. Daarnaast mikt hij erop dat hij veel zal worden gevraagd om op talkradio zijn boodschap uit te dragen. Hij reist in zijn eentje de VS rond en is niet van plan meer dan achtduizend gulden eigen geld te besteden. De verwachting is dat de Green Party als organisatie een flink bedrag in de campagne zal steken.

De inmiddels 62-jarige Nader, die enkele maanden geleden door het Amerikaanse weekblad Time werd uitgeroepen tot een van de honderd invloedrijkste Amerikanen van de twintigste eeuw, leidt nog steeds een zeer sober, monomaan leven. Hij zegt zich dan ook niet op zijn gemak te voelen met de moderne manier van campagne voeren, waarbij er veel aandacht is voor de persoon van de kandidaat.

“Ik laat me niet in met vleierij. Ik wil me bezighouden met de opvoeding van de burgers, die nog steeds hard nodig is.” De deelnemers aan de Groene conventie zullen niet zijn belangrijkste doelgroep zijn; die hadden in de binnentuin van MacGowan Hall met boeken over de Duitse Petra Kelly en ecologische vlugschriftjes al hun eigen paradijs ingericht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden