Review

Ook in de journalistiek was het vroeger beter

,,Oh, shit, ... stop even', riep een nerveuze geluidsman van de BBC in 1972 tegen het vuurpeloton dat op het punt stond een jonge Nigeriaanse officier ter dood te brengen. De officier had daags te voren, terwijl hij door een cameraploeg van ITN gefilmd werd, een jonge Ibo-gevangene standrechtelijk geëxecuteerd. Dat was over de hele wereld vervolgens in tv-journaals vertoond. Waarop de Nigeriaanse machthebbers besloten een even barse correctie toe te passen. Die executie werd alleen een paar minuten opgehouden door een storing in de geluidsapparatuur van de BBC, die door de Nigerianen was uitgekozen om dat dan weer te filmen. Het leven van een journalist kan enerverend zijn.

Alsof je laat op de avond, al wat onvast ter been in een pub in Fleet Street staat, omgeven door de tijgers van de Britse journalistiek, die allemaal hun beste anekdotes vertellen om te illustreren dat het vroeger misschien niet altijd beter maar wel leuker was in het vak. Zo laat zich 'Secrets of the press' lezen, geheimen van de Britse pers, samengesteld door Stephen Glover, ooit een van de oprichters van The Independent. In 28 verhalen, commentaren, analyses of vrolijke vertellingen door vooraanstaande journalisten en vrijwel allemaal minimaal vijftigers, wordt het Britse medialandschap van toen en nu geschilderd.

Uitkomst is wel: vroeger was het tot op zekere hoogte beter. Al in 1936 had G. K. Chesterton het in zijn autobiografie weemoedig over de door de moderne techniek vernietigde bohémiens van Fleet Street, de krantenstraat van Londen. ,,De journalistiek wordt thans even rustig, even nuchter, even verstandig bedreven als het werk op het kantoor van elke succesvolle geldhandelaar of tamelijk frauduleuze financier.' Ruim zestig jaar later wordt dat opnieuw geconstateerd.

A. N. Wilson, die de literatuur bij diverse bladen als de Evening Standard en Spectator in goede banen geleidde, herinnert zich liefst een recensent als Paul Johnson, die je kon opbellen met de melding dat je een boek voor hem had van achthonderd pagina's over de ('laten we zeggen') Amerikaanse Burgeroorlog. Maar de recensie moest er wel binnen een week zijn. En verdraaid, reeds de volgende morgen spuide de fax een schitterend stuk van de benodigde hoeveelheid woorden. En toen moest Wilsons secretaresse nog ontdekken dat ze de avond tevoren helemaal vergeten was dat boek per koerier aan Johnson te zenden. Die tijden. Van ver voor Rupert Murdoch, de verpersoonlijking van de anti-journalistiek - maar inmiddels wel baas van behoorlijk wat van 't spul.

Er hebben ook enkele vrouwen meegewerkt aan het boek. Hun toon, verre van het 'Oxbridge' van de mannen die allemaal de leukste thuis pogen te zijn, laat geen enkele ruimte voor nadere beschouwing mijnerzijds. Dat moet een vrouw maar eens doen.

Maar het is vooral die toon, van allemaal mannen die erudiet willen klinken en leuk willen zijn, die de waardering voor het boek na een tijdje de verkeerde kant op doet kantelen. Want op een kwaad moment vallen anekdotes vanzelf in herhaling, ook in dit boek, maar dan net met zo een kleine wijziging dat onduidelijk is wie nu de correcte versie levert. Neem die van de ijdele professor die gevraagd wordt of hij voor 250 pond wil optreden in een tv-panel en die dan een brief terugstuurt met 'ja' plus een cheque van 250 pond, die doet ook de ronde als een academische mop.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden