Ook boek en krant lijden nu onder het piraten-ethos

In de loop der jaren heb ik deze plek af en toe ge- (sommigen zouden zeggen mis -) bruikt om mijn computerfrustraties met u te delen. Wat ik ontdekte was dat zulke verhalen vooral besteed zijn aan ICT-hobbyisten en aan zelfstandigen. De eerste categorie is voortdurend op zoek naar de grenzen van het mogelijke (lees: problemen), de tweede kan gewoon niet verder als de computer het niet doet. Dit in tegenstelling tot de kantoorwerker die in zo’n geval naar een ander apparaat kan uitwijken en, mocht dat onmogelijk zijn, belangrijker nog: met een beroep op overmacht het werk neerleggen tot ‘systeembeheer’ het probleem heeft opgelost.

Een free-lance journaliste die ik ken, ging om die reden in vaste dienst bij een krant, zelfstandig opereren als journalist ging haar prima af, het was de ICT van haar mini-bedrijfje die haar opbrak. Nu pakt ze de telefoon als er iets niet werkt en wacht tot het wordt opgelost.

Voor zzp-ers als ik is het altijd weer verbazend hoe weinig mensen die bij bedrijven de hele dag achter een pc zitten, van dat apparaat begrijpen. Ik ken redacteuren van een boekuitgeverij die de halve stad doorfietsen om op kantoor in hun mail te kijken, met in hun binnenzak een smartphone (van de zaak!) waar datzelfde mailtje in zit, zonder dat ze het weten. Zo raken hele organisaties afhankelijk van de ICT-afdeling, als huisschilders die iemand moeten bellen om een haar uit de verf te halen.

Met de opmars van de zzp-er (zelfstandige zonder personeel) zal er dus ook steeds meer computerfrustratie in de wereld komen. Een slimme ondernemer zou moeten kunnen inspelen op die trend, bijvoorbeeld met een speciaal softwarepakket voor kleine zelfstandigen, dat je makkelijk kunt personaliseren, of je nu loodgieter, masseur of columnist bent.

Ik ben er lang van overtuigd geweest dat er zoiets zou ontstaan als de computerhuisarts, iemand die langs komt voor storingen en onderhoudsbeurtjes, maar die branche is nooit erg van de grond gekomen. We hebben ons om een of andere reden nooit helemaal verzoend hebben met het idee dat ICT-service een normale economische vorm van dienstverlening is, zoals de loodgieter, de automonteur en de orthodontist.

Goed, hardware koop je in de winkel en daar zit een prijssticker op (al zijn er nog steeds genoeg mensen die ook dat proberen te omzeilen door zelf zo’n ding in elkaar te zetten) maar software: die schaf je niet aan, die duikel je op.

Zo is het al vanaf het begin van het pc-tijdperk, dat nu ook alweer zo’n 30 jaar duurt. Dat ik voor een scanner of printer harde euro’s moet betalen is voor mij de normaalste zaak van de wereld, terwijl ik mijzelf bij software altijd weer over een kleine mentale drempel moet helpen. Dat je voor boeken, kranten, films en muziek gewoon moest betalen was toen de pc ontstond volkomen vanzelfsprekend. Sindsdien is het piraten-ethos vanuit de software ook naar die sectoren overgeslagen.

Tot en met het nieuws. Misschien zou er toch harder moeten worden opgetreden tegen illegaal kopiëren, al was het maar om toekomstige generaties te laten wennen aan het idee dat hoogwaardige informatie nu eenmaal geld kost.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden