Ook al ging het niet, Mollema reed toch door

Waarom stapten de gebroken Nederlandse coureurs niet eerder af?

Bauke Mollema strompelde de laatste dagen naar de ontbijtzaal als een oude man. Zitten lukte de 25-jarige slechts met een van pijn verwrongen gezicht. Fietsen werd harken, omschreef zijn iets oudere ploeggenoot Robert Gesink zijn werk de voorbije week. Hoe leuk is de Tour de France nog als je lichaam eigenlijk nee zegt maar je hoofd tegensputtert en je omgeving zijn verantwoordelijkheden ontloopt?

Het was zwarte donderdag gisteren voor twee Nederlandse teams. Vacansoleil-DCM en Rabo raakten op één dag samen zes coureurs kwijt. Gesink, Mollema en de Australiër Mark Renshaw vielen weg uit de bankploeg, Rob Ruijgh, Lieuwe Westra en de Zweed Gustav Larsson staan vandaag niet langer meer op de startlijst van Vacansoleil.

De Col de La Madeleine is een vreselijke klim voor wie geen pijn heeft en geen wonden hoeft te verzorgen. Voor geblesseerden toont de Alpencol al helemaal geen spat medelijden moesten Mollema, Renshaw, Ruijgh, Larsson en Westra gisteren hardhandig ervaren. De vijf stapten op de flanken van de Madeleine gebroken in de ploegauto. Gesink besloot na de loodzware Alpenrit niet meer verder te koersen. Een illusie armer en een wijze les rijker, mag je hopen.

Alle zes waren vrijdag, na die rampzalige valpartij in de zesde Touretappe, weer op hun fiets geklauterd en verder gereden. Voor dertien anderen eindigde daar de Ronde. Hadden de zes er niet verstandiger aan gedaan hun voorbeeld meteen te volgen?

Zolang wielrenners hun benen nog kunnen bewegen op de fiets is een geschaafde knie of een dijbeen zonder vel dragelijk, zullen ze zich te allen tijde voorhouden. De pijn verdwijnt vanzelf als je maar even flink doortrapt, zo weet een ervaren coureur. Open wonden worden pas gevoelig onder de douche en 's avonds in bed. Geen reden om de Ronde van Frankrijk te verlaten. Tegen de tijd dat Parijs in zicht is, zorgen de korsten wel voor verlichting.

Wie Mollema dinsdag tijdens de rustdag met veel moeite zijn terrasstoel zag uitkomen, had een zwarte dag als gisteren kunnen zien aankomen. Voor hem, zijn maatje Gesink en voor Westra en Ruijgh. Maar alle vier wilden van geen opgeven weten. Zo zit een renner nu eenmaal niet in elkaar, sprak Johnny Hoogerland - wel nog in koers - vorige week stoer.

"Totaal leeggereden", was de gortdroge reactie van ploegleider Hilaire van de Schueren van Vacansoleil over zijn gebroken coureurs. In het andere Nederlandse kamp woorden van gelijke strekking. Adri van Houwelingen: "Het ging de afgelopen dagen al slecht en er zat geen verbetering in."

Opstaan en verdergaan. Renners, professionals, zijn er mee groot gebracht. Maar waar is de gedeelde verantwoordelijkheid van de ploeg? Welke teamarts of ploegleider durft zijn renner naar huis te sturen als hij niet eens meer fatsoenlijk uit een stoel kan komen?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden