Wilko Peper woonde meer dan veertig jaar in de Renneflat. Het tien verdiepingen hoge gebouw gaat tegen de vlakte.

ReportageStadskanaal

Ooit was het een paradepaardje, nu wordt de Renneflat gesloopt

Wilko Peper woonde meer dan veertig jaar in de Renneflat. Het tien verdiepingen hoge gebouw gaat tegen de vlakte.Beeld Reyer Boxem

Wilko Peper woonde veertig jaar in de voor Stadskanaal iconische Renneflat. Die is nu rijp voor de sloop.

Heb je letterlijk niemand meer die er last van kan hebben, rook je tóch buiten je sigaretje op, want ja, de macht der gewoonte. Morgen levert Wilko Peper uit Stadskanaal als allerlaatste bewoner de sleutel in van de Renneflat. Binnenkort gaat het tienhoge vat vol herinneringen tegen de vlakte.

Peper, nu 68, was 27 toen hij een vrijgezellenflatje in de Renneflat betrok. “Het zou maar tijdelijk zijn. Maar uiteindelijk heb ik hier veertig jaar gewoond.’’

Hij vertelt het op negenhoog, in de leegte die zijn woonkamer was, tot hij drie weken geleden vertrok, als laatste der Renneflat-Mohikanen. Hij wijst waar de bank stond, waar de tv. De keukenkastjes mocht hij eruit slopen en meenemen naar zijn nieuwe huis. In de hoek ertegenover stond het fornuis. “Ernaast stond ik vaak te schilderen’’, vertelt Peper, de inklapezel staat nog in de inbouwkast. Het huisnummerbordje schroefde hij van de muur als aandenken, de tijgerprinttoiletbril wilde zijn zus wel hebben.

De Renneflat is een van twee flats die eind jaren zestig, begin jaren zeventig, werden gebouwd, als prestigieuze paradepaardjes van woningstichting en gemeente Stadskanaal.

Krimp leidt tot sloop

De Renneflat wordt gesloopt omdat die niet meer nodig is, zegt woordvoerder Lily Benjamin van woningstichting Lefier, want Stadskanaal is een krimpgemeente. ‘’De Achterstekamp blijft wél staan, dus we houden dit soort woningen.’’

Daarnaast is het volgens Benjamin te duur om de flat te verduurzamen. Voor de kleine tussenwoningen moest de huurder maandelijks mét servicekosten €275 betalen. De grotere flats kostten €430.

Die andere flat, de Achterstekamp, werd energieneutraal gemaakt, maar bij de Renneflat zou dat volgens de woningbouw niet rendabel zijn. Dus werd twee jaar geleden de sloop aankondigd. De grote gefaseerde uittocht begon, tot Peper als enige overbleef. De enige stemmen die hij nog hoorde, waren die van sloopvoorbereiders.

Een hardnekkige bijnaam: de ‘Blue-Movieflat’

Terwijl de Achterstekamp vroeger gezinnetjes en ouden van dagen aantrok, woonden in de Renneflat vooral vrijgezelle twintigers. Al snel kreeg de flat in de volksmond een hardnekkige bijnaam: de ‘Blue-Movieflat’. “In die tijd kwam Blue Movie uit, een film die bekend stond om de seksscènes en die was opgenomen in een Bijlmerflat die hier precies op leek.’’

Was dat de enige reden? Peper grinnikt, knikt naar de lift. “Er gebeurde weleens wat, ja. Soms drukten stelletjes op de noodknop om de lift stil te zetten zodat ze even ‘een privémomentje’ konden hebben. Toen zaten er nog patrijspoorten in de deuren. Zo heel privé bleef het dus niet altijd.’’

Het was een gezellige tijd, herinnert Peper zich. De jongelui zochten elkaar geregeld op. Op zaterdagavonden, eerst ergens verzamelen en dan met z’n allen naar de disco. Maar ja, zoals dat gaat: de ene na de andere vond een andere woning, stichtte een gezin. Eind jaren negentig kampte de flat met overlast van drugs en lawaai, er werd een wietplantage aangetroffen in een woning. Twee keer sprong iemand naar beneden. “Gelukkig was ik beide keren niet thuis.’’

De grootste galerie ter wereld

Toen Peper op zijn 51ste thuis kwam te zitten, ging hij zich meer op de flat richten. Praatje maken, de trottoirs bijhouden, zwerfvuil opruimen. Laatst zag een plantsoenwerker hem bezig, de man gaf Peper een grijper. “Van die troep van de McDonald’s die jongeren overal weggooien, zo’n hekel heb ik daaraan.’’

Voor zijn deur is een kleurige hinkelbaan geschilderd, een voorbode voor het grote afscheidsfeest. In het laatste weekend van maart trekken kunstenaars in alle woningen om de grootste galerie ter wereld te vormen, ze gaan voor het ‘Guinness Book of Records’. Tot aan de sloop, waarschijnlijk volgende maand, wordt de flat ook nog gebruikt als oefenterrein voor hulpdiensten.

Hoezeer Peper ook hield van zijn leven in de flat, zich rustig voelde worden als hij die zag opdoemen na een fietstochtje: boos was hij niet toen de brief kwam. Het was even slikken, en volgens hem was de flat best te redden, maar wat moet je doen, strijden tegen zo’n grote partij? De woningstichting bemiddelde, hij vond een nieuwe woning. “Met twee tuinen’’, glundert hij. “Ik heb er een mooi plekje voor teruggekregen. Dat maakt het minder erg. En voor in de woonkamer koop ik een mooie staande schildersezel. Daar had ik hier geen ruimte voor.’’

Lees ook:

De multiculti Tweebosbuurt in Rotterdam vreest de komst van yuppen

In de Rotterdamse Tweebosbuurt moeten zeshonderd goedkope huurhuizen plaatsmaken voor koopwoningen en dure huurhuizen. ‘Ik voel mij gedeporteerd.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden