Ooit overladen met lof, nu als dichter vergeten

De dichters zijn tussen de 34 en 91, hun eerste werken werden bij gerenommeerde uitgeverijen uitgegeven en vol lof ontvangen, maar nu zijn ze vergeten. Terecht of onterecht? Vanavond presenteren journalist Joris van Casteren en Amsterdamse stadsdichter Menno Wigman 'Vergeten dichters' in De Balie in Amsterdam. Zes vergeten dichters dragen voor uit eigen werk.

Hoe word je een vergeten dichter?
Wigman: "Er hoeft in Nederland maar weinig te gebeuren, en je bent als dichter vergeten. Deze dichters werden ooit overladen met lof, maar hebben al meer dan tien jaar geen dichtbundel gepubliceerd. Het is rondom hen stil geworden."

Van Casteren: "Er is vaak een bepaalde reden waarom ze vergeten worden. Maar het gaat ook om de vraag: wie bepaalt wat poëzie is, wat er wel of niet uitgegeven wordt?"

Was het moeilijk vergeten dichters terug te vinden?
Wigman: "Er zijn ontzettend veel vergeten dichters. Er zijn zelfs meer vergeten dan bekende dichters. Zoveel debuten blijven bij debuten en krijgen nooit meer een vervolg."

Wat delen de vergeten dichters met elkaar?
Wigman: "Niets, alleen worden ze nooit meer gevraagd om op te treden. Er zijn veel poëzieavonden, maar de organisatoren zijn beperkt. Die kijken wie er ergens anders optreden en nodigen dan diezelfde dichters uit. Niemand denkt meer aan deze mensen."

Van Casteren: "Het moet interessant werk zijn. Het liefst van dichters die toch nog doorwerken, maar misschien een beetje obscuur en wereldvreemd zijn."

Waarom gaat u ze nu uit de vergetelheid halen?
Wigman: "Ik kende deze dichters en heb waardering voor hun werk. Ik ben moe van de aandacht voor alles wat nieuw is. Ik wil laten zien dat succes vergankelijk is. Over tien jaar heeft niemand het meer over een dichter die nu jong en veelbelovend is. Waarom zou je alleen de jongste debutant lezen?"

En dan belt u zo'n dichter op met de vraag: 'U bent een vergeten dichter, komt u optreden?'

Wigman: "Ja, dat vond ik het moeilijkste van de hele avond. Toch heeft iedereen toegezegd. Het is een zwaar stempel, vergeten dichter, maar het wordt een heel levendige avond."

Van Casteren: "Het heeft iets paradoxaals: je haalt ze uit de vergetelheid".

Wigman: "Michaël Deak is al 91, maar vindt het een eer om te komen. Vlak na de oorlog heeft hij drie sonnettenbundels gepubliceerd. Hij klinkt zoals mensen voor de oorlog klonken als ze voorlazen. Ton Lebbink, een ras-Amsterdammer, heeft met 'Voetbalknieën' als enige ooit een topveertig-gedicht geschreven. Ik kocht die plaat als jonge scholier van mijn zakgeld, en hij is nog steeds de moeite waard. Koos Dalstra is zelfs voor deze avond weer gaan schrijven en zal nieuw werk voordragen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden