Onzichtbare held

Het allerleukste sportbericht van de week? Was het dat Maradona een eigen televisieshow krijgt? Als Fidel Castro geïnterviewd moet worden dan doet pluisje dat. En als Maradona wil zingen, gebeurt dat ook, wees daar zeker van. Overigens heeft hij al wat ervaring, want in 1997 was hij voor eventjes co-presentator van een andere televisieshow, 'flenomeno' genaamd. Dat programma flopte, maar dat terzijde.

Neen, voor het iets serieuzere sportwerk moet je deze week in Salt Lake City, zijn, bij de Utah Jazz, de basketbalploeg uit de NBA. Daar werd, via een droge, korte persmededeling, bekendgemaakt dat John Stockton nog een jaartje mee zal spelen en dus zijn contract uit zal dienen.

Stockton is precies het tegenovergestelde van Maradona. Hij is stil, leeft sober, heeft iets van beschaving en trekt zelden zijn mond open. Hij wordt veertig, maar ondanks het feit dat de eerste sleet op zijn spieren zit en hij geen hele wedstrijden meer kan spelen, is zijn werkethiek nog groot.

Stockton is het voorbeeld van de onzichtbare held, van de stille kracht van vele ploegen en van vooral het begrip duurzaamheid. Hij won nooit een NBA-titel, maar heeft wel twee olympische medailles (uiteraard goud) in zijn bezit. Hij is blank, klein, pezig en valt in een groep van 23 mensen niet op.

Hij heeft nog altijd een koorknapenuiterlijk, draagt als enige in de NBA een redelijk korte speelbroek en heeft zich nooit overgegeven aan die min of meer hippe 'tenten' die de rest aanheeft.

Hij is eigenlijk Mr. Normal, hoewel hij al negentien jaar lang in die idiote kermis die NBA heet, meespeelt. Hij heeft geld, heel veel geld, verdiend, hij heeft bezit, huizen, aandelen, auto's en spaart kunst, maar zijn gedrag blijft onverminderd normaal.

In Utah, waar hij als katholiek tussen de mormonen leeft, draagt men hem op handen. Zijn redelijk eenvoudige manier van leven spreekt daar zeer aan. Hij heeft zes keurige kinderen, hij heeft geen privé-problemen zoals binnen de NBA zo ongeveer gemeengoed is en hij ziet er altijd netjes gekapt uit: voilà, Mr. Nice Guy.

Natuurlijk had hij al kunnen stoppen, maar zijn jaartje extra, zoals het in Utah genoemd wordt, zal hij gaan gebruiken om zijn opvolger, de Catalaanse, jonge speler, Raul Lopez, in te werken.

Kijk, zoiets doet het dus helemaal goed. In plaats van de schommelstoel en een rustig leven zonder die 82 wedstrijden en al dat gereis en getrek, kiest hij voor een jaartje schoolmeester spelen. Hij zal de kneepjes van de edele basketbalsport gaan doorgeven aan een jong talent.

Het is de vraag of dat talent dan meekrijgt wat een aantal NBA-spelers al tijden weet, namelijk dat Stockton een der meest getruukte en bij tijden gemeenste spelers van de hele NBA is.

Achter dat prachtige masker van onschuld en misschien wel naïviteit, steekt een doorgewinterde prof, die precies weet hoe scherp je moet spelen, die heel goed weet waar je een tegenstander moet raken en die door en door prof is.

Ja, hij liet anderen scoren omdat hij altijd oog voor de vrijstaande man had en heeft en ja, hij kon zelf scoren en ballen afpakken, maar Stockton was, volgens insiders, op zijn best, als hij de aanval van de tegenpartij met een kleine geniepigheid wist te onderbreken. Niemand zag het, alleen in het veld was het voelbaar.

Maradona inmiddels studeert zijn eerste liedje in, getiteld: El Diego.

Stockton pakt zijn sporttas in, hij gaat maar weer eens trainen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden