'Onze Bart is een voorbeeld voor jullie'

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Schrijver en dichter Bart Chabot (59) begon als hoofd postkamer bij een kantoorartikelenbedrijf. Het Letterkundig Museum wijdt een tentoonstelling aan zijn nieuwste roman 'Triggerhappy'.

"Ik wilde dichter worden. In mijn grenzeloze naïviteit verwachtte ik dat een studie Nederlandse letterkunde me zou leren mooie verhalen en gedichten te schrijven. Dat was niet zo. Het was een duffe, ongeïnspireerde bedoening op de universiteit. Na een jaar gaf ik er de brui aan.

'Ik vind het allemaal prima', zei mijn vader, 'maar dan ben ik financieel wel klaar met je. Als jij zo nodig dichter wil worden, zoek je maar een baan'. Dat vond ik reëel. Als je kiest voor de kunst, mag je daar best iets voor over hebben. Dus daar ging ik, voor het dichterschap gekozen hebbende, om kwart voor zeven 's ochtends op mijn fietsje naar de postkamer van kantoorartikelenbedrijf Kentie.

Kentie richtte kantoren in: van het tapijt tot de vergadertafels, de typmachines en de vlakgom.

Als 'hoofd postkamer' begon ik mijn dag met het ophalen van een enorme jutezak post bij het postkantoor. Dan: openmaken, sorteren, dagstempel erop, en rondbrengen. Halverwege de dag kwamen de medewerkers met de uitgaande post; die moest ik frankeren en aan het einde van de dag in die jutezak weer naar het postkantoor brengen.

De 'postkamer' was geen kamer maar een zaal, waar ook een stuk of tien typistes zaten. In een hoek van de zaal zat opzichter Claus van der Lugt op een verhoging als een schoolmeester toe te kijken of iedereen wel hard genoeg werkte. Als ik naar de wc moest, stak ik mijn vinger op om het te vragen. Dat deed ik vaak. Op de wc schreef ik stiekem dichtregeltjes.

Af en toe trad ik op in jongerencentra in Spijkenisse, Goes, en meer van dat soort plaatsen. Meestal vroeg ik de volgende dag vrij van mijn werk, maar ik had er nooit verteld dat ik gedichten schreef. Die twee werelden wist ik goed gescheiden te houden. Totdat ik werd gevraagd voor een VPRO-programma van Freek de Jonge. 's Avonds droeg ik voor tijdens de live-uitzending in Carré, de volgende dag zat ik weer in de postkamer. Om acht uur kwam de eerste collega naar me toe: 'Was jij dat gisteren op tv? Oh, nou sterkte.' Tien minuten later de volgende: 'Wat deed jij voor rare dingen bij Freek?' Een half uur later kwam de secretaresse: of ik me in de lunch wilde melden bij de directeur.

In de kantine wilde doorgaans iedereen bij mij zitten, nu zat ik alleen aan een tafel. De directeur schoof aan.

'Klopt het dat ik jou gisteren op tv zag?' Ik begon me al te verontschuldigen. Hij stond op, en tikte met zijn lepeltje tegen zijn glas. 'Mag ik even uw aandacht? Gisterenavond zag ik onze Bart van de postkamer in een gedaantewisseling die ik nooit had verwacht. Ik was bijzonder aangenaam verrast dat hij in zijn vrije tijd zijn droom najaagt. Ik vind hem een voorbeeld voor ieder van jullie.'"

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden