Onwennig openingsprogramma van NDT II

’Re-engage’ van Nederlands Dans Theater II, t/m 19/12, zie voor speellijst www.ndt.nl

Hoewel opgericht als kweekvijver voor de ’volwassen’ groep Nederlands Dans Theater I, is de jongerenequipe – NDT II – de laatste jaren autonomer én buitengewoon succesvol in het buitenland. NDT II is een internationaal keurmerk voor kwaliteit, een springplank voor jong, groot danstalent.

Van de achttien dansers in het huidige gezelschap zijn er zes nieuw en dat is veel. Het grote verloop is goed voor de dynamiek binnen de groep, alhoewel de noodzakelijke synergie zich pas ontwikkelt naarmate het seizoen verstrijkt.

In het openingsprogramma ’Re-engage’ wreekt de onwennigheid zich met name in de reprises – logisch ook, want die zijn niet direct op deze danserslijven gechoreografeerd. Hans van Manens ’Solo’ (1997) bijvoorbeeld; een solo die – om met de woorden van de maestro te spreken – ’zó energiek is dat hij door drie dansers moet worden gedanst’.

Die energie stroomt hier niet goed en stokt op cruciale momenten. De crux van dit ballet, het samenspel van drie individuele dansexplosies, wordt gemist. Een kwestie van te weinig gedaan.

Ook ’Slight of Hand’ (2007) van huischoreografen Paul Lightfoot en Sol León heeft meer scherpte en diepte nodig. Nu ligt de focus van dit noodlotballet en tot leven gedanste ’gothic novel’ te veel op de overesthetische buitenkant. Ga er ook maar aan staan, zeg: met symboliek bezwangerde donkerte in een overweldigend toneelbeeld van twee metershoge ’wachters’, onder muzikaal regime van de geest-betokkelende Tweede symfonie van Philip Glass. Dit is een visitekaartje van het choreografenduo, in de overdrive. En zeker niet zijn sterkste.

Met schwung gedanst werd ’Malditos’ van ex-NDT-danser Alejandro Cerrudo, die zich vooral in de duetten een danskind van Jirí Kylián betoont. Zijn bewegingstaal heeft een vanzelfsprekende gratie en muzikaliteit, is nauwgezet en toch lekker dynamisch. In choreografisch opzicht is ’Malditos’ een Kylián-light: braaf geconstrueerde duetten, trio’s en ensembles die dociel uit een noch smaakvolle, noch verrassende muziekkeuze (Hollywoodcomponist Alexandre Desplat, Arvo Pärt) voortvloeien. Noodzaak ontbreekt.

Die is ook niet een-twee-drie uit ’Deus ex Machina’ van Fernando Magadan te destilleren. Maar hier laat de NDT-I-danser zien dat hij theatraal raffinement bezit, iets wat alle NDT-choreografen met elkaar delen. Kluchtig vallen dansers als duveltjes uit een doosje uit een serie verrijdbare deuren, rood fluwelen theaterloges die wegen naar nieuwe horizonten openen.

Transformatie, castraatzang, slapstick en wulpse barok, met een vette knipoog naar film en theatertechniek. Meer dramaturgische richting en striktere dosering was welkom geweest, toch is Magadan een spannend nieuw gezicht onder de choreografen van het Nederlands Dans Theater.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden