Onvoorspelbare is iets te welkom bij Conny Janssen

’Common Ground’ van Conny Janssen Danst. Station Hofplein, Hofbogen t/m 10/7. www.connyjanssendanst.nl

Sander Hiskemuller

In de dansvoorstelling ’Common Ground’ van Conny Janssen Danst speelt de locatie een onvoorspelbare hoofdrol. Een ambulance die toevallig tijdens de apotheose van een ensembledans met loeiende sirenes langsrijdt, of een trein die tijdens een verstild duet met gillende wielen door de bocht glijdt.

Het dak van de Hofbogen aan het in onbruik geraakte treinstation Hofplein biedt zicht op Rotterdam. Vanaf een tribune kijken we uit op het Rotterdamse spoornet en op een deel van de karakteristieke Rotterdamse skyline. De zilveren doos van Nationale Nederlanden rijst als een reusachtige welvaartskolos boven alles uit. De zon zakt er steeds verder achter weg, zodat de horizon van rozerood tot diep donkerblauw kleurt. Daartegen steken de dansers nietig af, volledig opgaand in deze adembenemende rauwe ’stadsheid’.

Conny Janssen heeft een reputatie hoog te houden als het gaat om het beslechten van locaties. Zo bond zij eerder met succes de strijd aan met de oude Van Nelle-fabriek, maar niet eerder choreografeerde zij in de openlucht. Behalve de toegevoegde waarde van toevalsfactoren van dit ’venster op Rotterdam’, leidt de buitenlucht niet tot opzienbarende resultaten in haar artistieke ontwikkeling. De Rotterdamse Janssen laat zich voor haar producties voeden door de stad en de stedelijke dynamiek en vertaalt dat in choreografieën waarin het ’individu’ het opneemt – en aflegt – tegen de groep.

Ook in ’Common Ground’ gaan de tien dansers (van alle nationaliteiten, kleuren en maten) op zoek naar eigenheid in verbondenheid. Langzaam breken ze los uit mechanische groepsdansen, waarin elke beweging en elke (hoorbare) ademhaling gelijk op elkaar is afgestemd. Er wordt letterlijk bewegingsvrijheid gecreëerd door het veld van honderden stoelen op dit dak te onttakelen en aan de kant te schuiven. Een glazen kashuisje op een verhoging huisvest componist Michel Banabila, die live aan de knoppen een elektronisch landschap van stadsgeluiden creëert. Sopraan Daniela Bernoulli lokt vanaf dit platform de dansers als sirene naar zich toe, of zij becommentarieert hen als Grieks eenmanskoor in hun queeste.

Die queeste is wat al te voorspelbaar: na losbreking komt noodzaak tot samenzijn. In alle verscheidenheid is er behoefte aan gemeenschappelijke grond. In dat proces passeren alle emoties de revue, in kunstige trio’s en elektrisch geladen duetten. Die opbouw is vertrouwd efficiënt en ook Janssens intuïtieve dansbenadering komt prima tot zijn recht. Waar deze onvoorspelbare locatie óók om vraagt is choreografische verrassing en meer theatrale bravoure. De gillende treinen zijn net even te welkome afwisseling.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden