Onverzettelijke veertienjarige

(Trouw)Beeld Lorey Sebastian

Regie: Ethan en Joel Coen. Met Jeff Bridges, Matt Damon en Hailee Steinfeld. In 51 bioscopen.

Aan haar strenge vlechten zie je al dat de 14-jarige Mattie Ross (Hailee Steinfeld) even onverzettelijk is als de lieden die op haar pad komen in het Wilde Westen van 1880, als ze, meer uit ernstig plichtsgevoel dan uit verdriet, de moord op haar vader wil wreken. Ze grist de tabak uit handen van de onverschrokken Rooster Cockburn (Jeff Bridges) omdat ze betere sigaretten rolt, dreigt even snel met haar advocaat als de vrijbuiters met hun revolvers, en benadrukt steeds dat ze Cockburns ’werkgever’ is zodat de verhoudingen duidelijk blijven. Hij is gehard, keek nooit op een dode meer of minder, maar de whiskey en de jaren hebben hem mild genoeg gemaakt om haar bemoeienis te accepteren.

Samen met Texas Ranger LaBoeuf (Matt Damon) achtervolgen ze dader Tom Chaney (Josh Brolin), en ontdekken wie true grit heeft, echte moed. Sprak uit ’A Serious Man’ van de gebroeders Coen de boodschap dat het lot net zo lief onschuldigen straft, in deze geestige western zijn schuld en boete nog even overzichtelijk als in het Oude Testament waaruit Mattie terloops citeert. Bijvoorbeeld als ze uit geldgebrek bij de begrafenisondernemer overnacht, en nog niet weet dat ze echt als Ezechiël in de vallei der beenderen zal belanden.

De voor een Oscar genomineerde Bridges draagt net zo’n ooglapje als John Wayne in het origineel uit 1969, waarmee die zijn enige Oscar won, maar bij Bridges denk je minder snel aan de verkleedkist. Ook in de bijrollen is bijzonder gecast. Niet die stoere drift van de jonge Dennis Hopper en Robert Duvall, maar vergane koppen die iets achterlijks uitstralen. Een Indianenkind met flaporen of een bendeleider met openstaande neusgaten, waar vind je ze toch.

De gebroeders Coen wijken af van het origineel door LaBoeuf zijn eigen weg te laten gaan, en in dat zijpad lukt het ze een eigen toon te vinden. Zoals wanneer Mattie en Cockburn op een achtervolger wachten. Ze staan op paard en pony te zwijgen in een bleek bos. De wind steekt op en brengt de eerste sneeuwvlokken. Na enige tijd arriveert een man in berenhuid en -kop en met een lijk achterop. Hij vraagt of ze behoefte hebben aan tandheelkundige hulp.

Je voelt de invloed van ’Dead Man’ (1995) van Jim Jarmusch, waarin Johnny Depp een spirituele reis maakte door een mysterieus westen. Bij vlagen bevat ’True Grit’ diezelfde raadselachtigheid, een gevoel dat nog versterkt wordt als Cockburn een kwart eeuw later in een Wild West-theatershow belandt. Een contrast waarmee de Coens haast lijken te verwijzen naar John Wayne’s zonniger avonturen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden