Onvermoeibare McCartney pakt Mokum in

pop

Paul McCartney Ziggo Dome Out There-tournee ****

Giet het concert van ex-Beatle Paul McCartney (72), zondagavond in de Amsterdamse Ziggo Dome, in een wiskundige formule. Verwerk dit tot grafiek en voilà, een figuur van exponentiële groei ontstaat. Een scherp opgaande lijn, van kortstondig bedenkelijk naar steeds spetterender. De show, die maar liefst drie uur duurde en onderdeel is van McCartney's wereldwijde tournee 'Out There', begint zorgelijk zwak. Nummers als 'Eight Days A Week' komen niet lekker uit de verf. De bombastische drum- en gitaarbegeleiding is nogal - lees: te - aanwezig. McCartney moet daartegen opboksen, maar hangt vocaal aanvankelijk een beetje in de touwen. Na een dubieuze uitvoering van 'Valentine', opgedragen aan zijn huidige vrouw Nancy Shevell, is de vraag: in hoeverre wordt het vanavond genieten?

Dan gaat het jasje van de levende legende uit. Als de twee stoere gitaristen die McCartney flankeren hem ruimte geven om zelf de boventoon te voeren, blijkt dat het goed komt. Het lieflijke 'Blackbird' slaat in als een bom. In zijn ode aan John Lennon (1940-1980) 'Here Today' van het album Tug of War (1982) laat McCartney horen geweldig bij stem te zijn. Hij dringt door in het tot de nok toe gevulde Amsterdamse muziekstadion - de artiest rept steeds van Mokum: 'Hallo Mokum, hoe gaat het Mokum?'

In zijn saluut aan de in 2001 overleden andere oud-Beatle George Harrison weet McCartney eveneens te raken door het voor Ziggo-begrippen (de show bevat vuurkanonnen en bewegende podiumdelen) klein te houden. Hij speelt op ukelele en zingt 'Something', zoals Harrison het ooit geschreven en bedacht had. Als het muzikale geweld aan het einde van het nummer flink aanzwelt, moet McCartney zijn plek weer opeisen, maar inmiddels warmgedraaid lukt dat uitstekend. Ook in andere hard uitgevoerde nummers als 'Lovely Rita' vinden McCartney en zijn band een goede balans.

De artiest put uit het oeuvre van 'The Fab Four'. McCartney speelt gitaar en bij echte krakers uit de jaren zestig zoals 'Lady Madonna' kruipt hij achter een met psychedelische kleuren beschilderde piano. Ook voor zijn solowerk, bijvoorbeeld 'Wings', is plaats. Zelden zijn concerten gevuld met zoveel grote hits en meezingers.

McCartney heeft er zichtbaar zin in. Hij oogt fit en vrolijk. Het publiek in de hoofdstad, waar hij in 1972 voor het laatst speelde, windt hij met gemak om de vinger met zijn charmes en enthousiasme. McCartney knoopt graag een praatje aan met zijn publiek. Hij is ontspannen. In interviews laat de onvermoeibare artiest weten dat hij optredens tegenwoordig ervaart als wedstrijden die toch al gewonnen zijn. Fans dragen hem op handen. En die moeizame start? Die is na deze lange avondshow door het publiek al lang vergeven en vergeten.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden