Onverbloemde emoties, recht uit het hart

'Next'
door LeineRoebana. Tournee t/m 1/6. www.leineroebana.com

Wat hebben chansons van Ramses Shaffy, Toon Hermans en Jacques Brel gemeen met de songs van punkzangeres Nina Hagen? Meer dan je zou denken, toont 'Next', een tweeluik van het moderne dansgezelschap LeineRoebana (LR), aan. Onverbloemde emoties, recht uit het hart, worden bij monde van chansonnier Matthias Kadar in ons gehoor gebeiteld.

Soms intiem met zijn ogen dicht in Hermans' 'Lente me', dan weer snuivend gezwollen als in Hagens 'Unbeschreiblich weiblich'. In beide gevallen staat Kadar voor de mens op zijn puurst, bij wie het uiteindelijk om liefde en zelfvervulling gaat.

Met Kadar in beide delen als spil, wordt dit thema niet alleen bezongen, maar ook 'bedanst'. In het eerste deel door drie jonge dansers, introvert en afwachtend, in het tweede deel met onder andere 'oudgedienden' Heather Ware en Tim Persent, met de nadruk op extravert en expliciet.

In 'Next I' laten choreografen Andrea Leine en Harijono Roebana zien dat ze koplopers zijn in choreografische innovatie. In de moderne dans lonkt men vaak nogal oppervlakkig naar streetdancevormen, LR laat zien dat het slim en doorwrochter kan.

Het is misschien goed dat de breakdansers met wie de choreografen aanvankelijk samenwerkten gedurende het repetitieproces zijn opgestapt. De overgebleven moderne dansers, van wie Erik Bos ook een streetdance-achtergrond heeft, hebben alle macho hiphopclichés laten varen en focussen zuiver op de bewegingsrijkdom van de dansvormen. Die kunnen met elke intentie worden ingevuld, laat LR zien.

Zo tolt danser Erik Bos op Brels 'Madeleine' in een opvolging van 'freezes' als een verliefde spin over het podium. En zelden is de alles verterende eenzaamheid na een verloren liefde zo mooi in beweging gezet als hier op Shaffy's 'Laat me'.

In 'Next 2' zwaait de heerlijk hysterische Nina Hagen muzikaal de scepter. Kadar verklankt haar anarchistische exhibitionisme, met daaronder de schrille roep om geborgenheid, uitstekend. En ook in de choreografie is deze tegenstelling van groteske façade en innerlijke pijn goed geïncorporeerd.

Theatraal gebeurt er veel: Heather Ware die een tekst van Hagen zingzegt, overspannen verkleedpartijtjes, zelfs een glazen Rietveldstoel 'zegt' iets: 'I [heart] Ton'. Die kakofonie van zelfexpressie is waarschijnlijk de bedoeling in deze hommage aan Ton Lutgerink, de in januari overleden dansmaker door wie LR zegt te zijn beïnvloed. Lutgerink werkte, behalve met tekst, ook met krankzinnige, veelzeggende details.

LR mist wat van zijn charmante gekte. Behalve dan Uri Eugenio die zich bij het gezelschap allround aan het ontwikkelen is. Een danser die niet grappig doet, maar het is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden