Onuitwisbare herinneringen

Monic Slingerland vroeg lezers hun verhaal op te sturen over V&D, het warenhuis dat na bijna 130 jaar verdwijnt.

Versgebrande pinda's

Mijn herinneringen aan Vroom en Dreesmann gaan terug tot het begin van de jaren dertig. Mijn vader kocht toen voor 11 cent een grote zak versgebrande pinda's bij het warenhuis. Die pinda's zaten in een oranje bus. Na thuiskomst werd er een krant op tafel gelegd en werd de zak leeggestort. En dan allemaal pellen en eten. Dat was elke keer weer iets gezelligs voor de zaterdagavond.

In 1938 ging ik naar de middelbare school en dus naar Vroom en Dreesmann om mijn eerste agenda en eerste vulpen te kopen, en mijn eigen kaftpapier uit te zoeken. En dat herhaalde zich elk jaar en altijd bij V&D. De luxe om er koffie te drinken was er toen nog niet bij.

J.J. Lam Bennekom

undefined

Orkest met aapjes

De wereld was niet groter dan de boerderij van mijn ouders en de kleuterschool in Hoogland. Dat er in Amersfoort een winkel was met een rood-met-geel glazen dak en brede marmeren trappen, had ik niet kunnen bedenken. Net zo min als het apparaat in de hoek van dat trappenhuis, een soort vitrine, niet groter dan een meter bij een meter, met een orkest van bruine pluche aapjes. Op zich al een indrukwekkend stilleven, maar toen ik na lang jengelen muntgeld bij mijn moeder had losgepeuterd om het orkest tot leven te brengen, was mijn eerste onuitwisbare stadse herinnering geboren.

De aapjes zijn allang weg, mijn moeder leeft niet meer, en V&D is gesloten. Tijd om verder te gaan.

C. Hilhorst Hoevelaken

undefined

Poppenkleertjes

Omstreeks 1926 was vader Vroom en Dreesmann aan het verbouwen in de Lange Viestraat in Utrecht. Ik was toen vijf. In die tijd werd een ladenkastje met koperen handvaten thuisgebracht. "Goed voor je poppenkleertjes", zei vader.

Toen ik in 1948 ging trouwen, ging het kastje mee. Nu staat het bij mij in de gang, met sjaaltjes en handschoenen. Nog steeds in zeer goede staat. Voor mij is dit kastje een klein monument voor V&D.

G.H. Sprey-Kroon Zeist

undefined

Zuster uit klooster

Tante Zuster stond 25 jaar in de broodkeuken in het klooster van de Zusters van Liefde in Tilburg. Zij had een horrelvoet waaraan in de jaren vijftig niks te doen was. Zij droeg stevige orthopedische stappers om overeind te blijven.

Op een dag kwam ze voor familiebezoek naar Utrecht. En de V&D mocht niet ontbreken op haar dagje uit. Tante Zuster had wel aangekondigd dat ze 'voor geen goud' de roltrap op- ging. "Dit moet je een keer meegemaakt hebben", overtuigde de familie haar. "We leren je wel hoe je erop en eraf moet."

Spannend, vond ik als neefje, en ik ging mee. Achter haar posteerden zich twee ooms, om haar bij een val op te vangen.

Wonderwel gleed tante Zuster al op de eerste tree soepeltjes naar boven. Maar met de volgende etage in zicht riep ze met bibberstem naar achteren: "Hoe moet ik eraf?" Het was al te laat. Ze stortte ruggelings naar beneden in de armen van mijn ooms. Intussen zoefde de roltrap door. De ooms wisten haar in half scheve houding op te duwen naar de vaste vloer. Nog een geluk dat haar habijt niet tussen de treden was gekomen.

Werend Griffioen Utrecht

undefined

V&D was mijn redding

In 1962 kwam ik met mijn gezin vanuit een dorp in de stad Groningen wonen. Wat moest ik wennen. Niemand die mij groette of in de kinderwagen met ons pasgeboren dochtertje keek.

De stad ingaan, naar Vroom & Dreesmann, was mijn redding. Geweldig vond ik dat. De hele familie wist van mijn fascinatie voor V&D. Ik ben nu 81 jaar en nog steeds plagen ze mij hiermee.

Loes Medema Groningen

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden