Ontvoerdertje spelen in een doodstil bos

Kan het noodlot een plattelandsdorpje zo verschrikkelijk treffen?

Dit is nu al de derde thriller die Belinda Bauer situeert in en rond het dorpje Shipcott bij natuurgebied Exmoor, Zuidwest-Engeland. In 'Rusteloos land' begroef een seriemoordenaar kinderlijkjes op de hei van Exmoor, in 'Opgesloten' werden zes oudere dorpsbewoners vermoord. En nu, in 'Verdiende loon' is er een ontvoerder aan de gang. Hij rooft kinderen uit auto's en laat briefjes achter: 'Jullie houden niet van hem'. Het is mooi dat je een groot deel van de personages in dit derde deel al kent, dat het oude bekenden zijn, wier nukken, verleden en tragedies vertrouwd zijn. Maar kan het noodlot een plattelandsdorpje drie keer zo verschrikkelijk treffen? Dat klinkt toch niet heel geloofwaardig.

Toch maak je dat sprongetje met Belinda Bauer, omdat de voormalig scenarioschijfster - die zelf nooit thrillers las - zo'n geweldig verteller is en omdat je graag in het hoofd verkeert van, bijvoorbeeld, Steven Lamb.

In 'Rusteloos land' was Steven twaalf jaar en groef op de mistige hei van Exmoor eindeloos naar het lijk van zijn oom, die als kind werd ontvoerd. Nu is Steven zeventien, een verlegen puber die voor het eerst verkering krijgt, en die vooral last heeft van zijn sterk ontwikkelde intuïtie. Zo kan hij zich niet onttrekken aan het gevoel dat Jonas Holly, de jonge dorpsagent wiens aan MS lijdende echtgenote in het vorige boek werd vermoord, zelf zijn vrouw doodde. Zou het?

Bauer wisselt steeds van perspectief, dus we kijken ook vanuit het hoofd van agent Holly, die voor het eerst weer aan het werk gaat als de ontvoeringen beginnen. Maar de twijfel blijft.

En dan is er Davey, het jongere broertje van Steven, dat met zijn vriendje Shane graag spannende spelletjes speelt in de bossen. Sinds de kinderen verdwijnen is 'ontvoerdertje' hun favoriete nieuwe tijdverdrijf. De passage waarin Davey in een uitgebrand autowrak wacht op het opduiken van Shane, die hem zal 'ontvoeren' maar die net iets te lang wegblijft in het doodstille bos: dat is Bauer op haar best. Er gebeurt niets, maar het is doodeng.

Als schrijfster voelt Bauer zich steeds vrijer, lijkt het, er is meer humor - een hoofdinspecteur die zich vooral druk maakt om zijn haarimplantaten - en de ontknoping is nogal absurdistisch. Maar ze kan het zich permitteren.

Belinda Bauer: Verdiende loon (Finders Keepers) Vertaald door Valérie Janssen. Bruna, Amsterdam; 347 blz. euro 17,95

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden