Ontroerende Anderson krijgt pinguin op haar bord

Holland Festival
Laurie Anderson: 'Delusion'. Zo 12/6 in het Muziektheater Amsterdam.

Je zou haar een bard kunnen noemen, of een storyteller. Sinds haar hit 'O Superman' uit 1981 is Laurie Anderson in ieder geval de chroniqueur van het moderne dagelijkse leven. In haar voorstellingen vertelt ze verhalen over grote dingen, die ze terugbrengt tot de menselijke maat. En over kleine dingen die niemand ooit eerder opgevallen lijken te zijn.

"I want to tell you a story... about a story", zo opende Anderson zondag haar nieuwste one-woman-show 'Delusion' in een goed gevuld Muziektheater. Over de geluidsinstallatie klonk de archaïsche soundscape van haar laatste cd 'Homeland'. Maar anders dan 'Homeland' ging het zondag niet over de toestand in de wereld, maar over dromen en over de verhalen die we onszelf over onszelf vertellen. En de hersenschimmen die ons leven bevolken.

Was ze in 'Homeland' teruggekeerd naar verhalen en muziek, zonder beeld, zo vormden de projecties in 'Delusion' (drie projectieschermen en een als scherm gebruikte canapé) een blik naar buiten - tegenover de vaak donkere en naar binnen gerichte teksten van Anderson. Je zag regen, een bloemenveld, vuur, haar stervende moeder. In dat ruime decor zag Anderson er kwetsbaar uit, zo staand achter haar synthesizer-lessenaar, met de onafscheidelijke elektrische viool tegen haar linkerschouder gedrukt.

In die dromerige setting met zijn doorgaande synthesizer-soundscape, vertelde ze associatief als altijd over haar dromen: dat ze pinguin geserveerd kreeg in een restaurant, of dat ze haar hond Lolabelle zelf baarde. Maar het ging ook over de negentiende-eeuwse Russische mysticus die het eerste ruimtevaartprogramma bedacht, om de restjes voorouders uit de ruimte op te pikken; over de IJslandse boer die een danszaal wil maken van zijn vervallen schuur in the middle of nowhere en denkt dat daar behalve een enorm publiek ook elfen op af zullen komen. Stories about stories.

Ontroerend was het verhaal over het recente sterfbed van haar moeder ("Wat zijn de dingen die je zegt voordat je tot stof vergaat?"), met de speelse somberte die ook in de andere verhalen en muziek doorsijpelde. En het was mooi om te horen hoe haar mannelijke alter-ego Fenway Bergamot (Anderson met elektronisch verlaagde stem, in hypnotisch traag tempo) inmiddels was uitgegroeid tot volwaardig personage met een dromerig zieleleven. Bergamots idee van interpunctie: een klein klokje achter iedere zin in plaats van een punt. Zodat je kunt zien hoe lang iemand erover heeft gedaan om die zin te schrijven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden