Review

Ontroerend als foetus, grappig als kind, gevaarlijk als volwassene

Of het nu de seksueel actieve tieners van de Amerikaan Larry Clark zijn in 'Ken Park', de op de rand van pornografie balancerende Thaise film 'Blissfully yours' of het Franse 'Sex is comedy' van een oudgediende als Catherine Breillat: de obsessie met seks en het menselijk lichaam is in de hedendaagse film alomtegenwoordig.

En daarom werd op het filmfestival in Rotterdam deze week een debat gewijd aan het thema met als centrale vraag 'Seks is cinema?' De Franse filmmaker Philippe Grandrieux wees de vraag tijdens de bij vlagen hoogdravende discussie eenvoudigweg van de hand. Hij benadrukte dat de erotiek van de cinema eerder te vinden is in de combinatie van licht, geluid, kadrering, montage en beweging. Grandrieux staat dan ook een soort 'hypnotiserende cinema' voor, waarin de kijker uitgenodigd wordt om de film te ondergaan als een pure, op zichzelf staande ervaring. Zijn nieuwste film 'La Vie Nouvelle' is het beste voorbeeld: een duister labyrint waarin het verhaal van de spreekwoordelijke Amerikaanse soldaat en de Oosteuropese hoer door de kijker zelf geconstrueerd wordt. Of niet natuurlijk, want de irritaties die Grandrieux oproept met zijn geforceerde cinema zijn ook niet van de lucht.

Claire Denis, in Rotterdam aanwezig met de schitterend ingetogen, bijna woordeloze romanverfilming 'Vendredi Soir' (over de fysieke aantrekkingskracht tussen twee passanten) opperde dat politiek en religie hadden afgedaan, en dat het menselijk lichaam als een soort laatste toevluchtsoord voor filmmakers was overgebleven. Een aansprekende notie, maar vanuit een filmfestival dat besloot de nieuwste, meer politiek georiënteerde film van Mike Leigh ('Sweet Sixteen') niet in zijn programma op te nemen, ook wat eenzijdig geredeneerd.

In de competitie om de vrijdag uit te reiken Tiger Awards wordt het menselijk lichaam vooral gevierd in de Britse bijdrage 'Bodysong', een uit 'found footage'-materiaal samengestelde reis van geboorte tot dood, geheel van woorden verstoken en op muziek gezet door (onder meer) de Britse band Radiohead. Regisseur Simon Pummell toont het menselijk lichaam in al zijn gedaanten, ontroerend als foetus, grappig als kind, gevaarlijk als volwassene.

Welke drie jonge filmmakers vrijdag met de eer (een Tiger Award en 10 000 euro) gaan strijken, is halverwege de competitie moeilijk uit te maken. 'Bodysong' is zeker een blikvanger, maar ook het IJslandse 'Noi Albinoi' gooit hoge ogen. Het is een schitterend portret van een wat dromerige jonge fjord-bewoner, een film die van IJsland een bizarre planeet maakt en die de 30-jarige regisseur Dagur Kari op de kaart zet als een verrukkelijke geestverwant van de Deense meester Roy Andersson. Wat wil je nog meer als nieuwkomer?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden