Ontmoeting

Laatst, toen ik door de Kalverstraat liep, zag ik in een flits mijn leven voorbijgaan. Het bewoog zich in de richting van de Dam. Ik rende het achterna en hield het staande.

,,Eindelijk krijg ik de kans om kennis met u te maken'', zei ik verheugd.

,,Kennis?'', sprak het uit de hoogte, terwijl het mijn uitgestoken hand negeerde. ,,In geen tijden heeft u naar me omgekeken. En nu dringt u zich aan me op. Heeft u soms iets van me nodig?''

Verbouwereerd trok ik mijn hand terug. ,,Ik wilde gewoon eens met u van gedachten wisselen.''

,,Van gedachten wisselen'', lachte het spottend. ,,Toemaar! En moet dat uitgerekend in de Kalverstraat?''

De omstandigheden waren inderdaad ongunstig. We bevonden ons in een winkelende menigte. Huisvrouwen met volle boodschappentassen, groepjes opgeschoten jongeren en luidruchtige toeristen dreigden ons onder de voet te lopen.

,,Het moment is niet zo gelukkig gekozen'', zei ik. ,,Toch zou ik graag met u praten.''

,,En waarover, als ik vragen mag?''

Daar had ik in de gauwigheid geen antwoord op. Je komt ten slotte niet elke dag op straat je leven tegen. ,,Over van alles en nog wat'', zei ik, met een vaag gebaar. Het klonk nogal onnozel. Om mijn figuur te redden voegde ik eraan toe: ,,Over de stand van zaken.''

,,Zozo. Over de stand van zaken.'' Kwaadaardig, met dezelfde stembuiging en mimiek, bootste het me na.

,,Ja'', zei ik, onaangenaam getroffen door de hatelijkheid die me ten deel viel. ,,Verbaast u dat?''

,,Och nee. U bent geen uitzondering. Ik hoor het van mijn collega's ook. Als de jaren eenmaal beginnen te tellen, verschijnen wij in beeld. Plotseling ontdekken de mensen dat ze er een bestaan op nahouden. Dan raken ze in paniek. Dan verzuchten ze: waar gaat het met mijn leven heen? En dan eisen ze van ons dat wij tekst en uitleg geven. Dan kunnen ze geen seconde meer wachten, dan willen ze op hun wenken worden bediend.''

,,Dat is een misverstand'', zei ik beledigd. ,,Ik zag u toevallig passeren en ik dacht: kom.''

,,U wilt toch niet ontkennen dat u mij door de halve Kalverstraat achterna hebt gezeten? Geef maar toe dat u wanhopig bent. Binnenkort wordt u vijftig. U krijgt het benauwd. U tobt over de zin van de dingen: wat doe ik hier, hoe moet het verder, is dit nu alles, enzovoort. Het huilen staat u nader dan het lachen. Gisteren, toen u de afwas deed, gingen er twee glazen aan scherven. En bij elk glas dat brak dacht u dat het uw hart was.''

,,Hoe weet u dat ik gisteren twee glazen heb gebroken?''

,,Mevrouw, ik weet meer van u dan me lief is.''

,,Gisteren had ik mijn dag niet'', zei ik.

,,U heeft al maandenlang uw dag niet. En uw nachten zijn ook allesbehalve vrolijk.''

,,Dat is waar, ik kan mijn draai niet vinden. En op een beetje ruggesteun van u hoef ik niet te rekenen. U bent niet bepaald een gemakkelijk leven.''

,,Ja, schuif de schuld maar op mij. Waarom ook niet? Alsof het voor mij een lolletje is om met u opgescheept te zitten! U rookt te veel, u slaapt nauwelijks, u werkt tot u erbij neervalt. Ik kijk reikhalzend uit naar het moment waarop u in een bejaardenhuis verdwijnt en tot niets anders meer in staat bent dan morsen met uw pap. Dan heb ik eindelijk rust.''

Vliegensvlug, zonder me te groeten, verdween het in de massa. Ik stond oog in oog met mijn reflectie in een etalageruit.

,,Ach, val toch dood!'', mompelde ik nog. Maar daar had ik onmiddellijk spijt van.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden