Review

Ontmoeting tussen een roos en een zweep

Robert Zemeckis' nieuwste film is nog niet op het filmfestival in Venetië vertoond; wat er in filmkringen over deze hommage aan Hitchcock gezegd wordt getuigt eerlijk gezegd ook niet van laaiend enthousiasme, maar het affiche zou een prijs mogen winnen. Als je het ziet ben je meteen waar je wilt wezen: op het Lido in Venetië, met gelukkig nog negen met films gevulde dagen te gaan en pas één dag achter de rug. De poster van 'White lies beneath' is een film op zichzelf. Op het bijna lege witte vlak zie je vier glimmende bleke vingers die zich strak om de rand van een badkuip klemmen. Zo strak, dat je op het eerste gezicht niet goed ziet dat het vingers zijn. Het lijken eerder vogelpootjes, van een beetje enge grote uitheemse vogel.

De enorme poster hangt op de boulevard op het Lido tussen heel veel andere enorm grote, aandacht trekkende posters, zoals die van Paul Verhoevens 'L'Uomo senza Ombra' (De man zonder schaduw), wat al veel mooier en filmischer klinkt dan 'Hollow Man'. Maar de eenvoud van de 'What lies beneath'-poster schittert je tegemoet. Het beeld roept precies de juiste vragen op en tegelijk het verlangen naar een antwoord: Wat doet die hand daar? Van wie is die hand? Is ze dood? Wil ze hulp?

Dat deze grondbeginselen van de film-suspense niet zomaar door iedereen beheerst worden, blijkt hier in Venetië ook, helaas, al vallen er over de competitie nog maar weinig conclusies te trekken nu die pas een dag onderweg is en er pas twee competitiefilms vertoond zijn. Terwijl Clint Eastwood in het festivalpaleis op de openingsavond glunderend lof en leeuw in ontvangst nam, was in de zaal achter het paleis de eerste competitiefilm te zien: de Indiase film 'Uttara' van Buddhadev Dasgupta. Een beroerde film, die je de eerste drie kwartier alleen maar in verwarring brengt. Geobsedeerd door de diepzinnige gedachten over harmonie, intolerantie en fragmentatie die hij aan ons over wil brengen, vergeet Dasgupta helemaal dat hij ook nog een verhaal moet vertellen aan mensen die nog van niets weten. 'Uttara' roept vele vragen op, en dan van de irriterende soort: wat doen die gemaskerde mensen daar ineens in de heuvels? Hoezo huppelt daar ineens een clubje dwergen in het gras? Dat er een diepere bedoeling is, dat is wel duidelijk, maar het is er een die achter de film verborgen blijft en die je na afloop toch echt even in de festivalcatalogus op moet zoeken.

Van een andere orde is 'Sade' van de in Nederland nog onbekende Benoit Jacquot, door directeur Barbera geselecteerd voor het rijk geschakeerde nevenprogramma 'Dreams and Visions'. De film 'Sade' maakt ongrijpbaarheid tot haar kracht, en misschien hoort daar ook wel bij dat de uitleg van de makers op de persconferentie in vaagheid nogal teleurstelde. Maar dit is een film die best op zichzelf kan staan. Dat is vooral te danken aan de Franse acteur Daniel Auteuil, die zijn even open als onpeilbare blik leende aan de beruchte 18de eeuwse markies. Auteuils De Sade is een filosoof, schrijver, anarchist, maar geen sadist, al zou hij het best kunnen zijn of is hij het misschien wel geweest. Benoit Jacquot zet in zijn film, die hij beschrijft als de ontmoeting tussen een roos en een zweep, markies De Sade als hoeder van levenslust en verbeeldingskracht tegenover de terreur van de koppensneller Robespierre.

Die gedachte is al vaker en minder oppervlakkig verdedigd. Nieuw is dat Auteuil die levenslust en destructiedrang in één en dezelfde man voorstelbaar maakt en dat het gelukt is een groepsontmaagding te regisseren zonder dat het al te pijnlijk of lachwekkend wordt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden