Ontmoeting met een held

In hun niets en niemand ontziende ijver om te verkopen, kunnen handelaren soms gevoelens van weerzin oproepen.

Sommige tv-reclames geven daarvan een goed voorbeeld. Ik ben ook heel wat producten gaan haten, simpelweg omdat de boodschap waarin ze verpakt waren, me in woede deden ontsteken. Maar er zijn ook tv-commercials die mijn zwakke consumentenzieltje doen smelten. Omdat ze slim, teder of poëtisch zijn. Ik geef toe: ik kan er duizend keer naar turen en ben bereid om het desbetreffende product met vrachten tegelijk aan te schaffen. Al die Italiaanse opa's en oma's van de spotjes van olijfolie Bertoli kunnen op mij als aangenomen kleinzoon rekenen. Sommige van die kerngezonde en gerimpelde vrouwen, die op de drempel van hun honderdste verjaardag lijken te staan, doen me aan mijn eigen grootmoeder denken. En dan heb je de vleesgeworden Bertoli zelf. De kromme bejaarde man, als door de jaren gebroken en versleten, die samen met zijn artrose door het dorp schuifelt. Iedereen heeft medelijden met hem en wil hem een handje helpen. Zijn zware boodschappentassen dragen bijvoorbeeld. Totdat de Latijnse komediant zichzelf verraadt bij een passerende losgeslagen kinderwagen, tot een sprintje aanzet, de wagen grijpt en het kindje redt. In zijn bloedbanen vloeit natuurlijk de magische olijfolie van Bertoli. Als de toverdrank in het lijf van Asterix. Zijn vrouw heeft de komediant al een eeuwigheid door. Ik houd van hem en zou de schijnheilige Italiaan tegen mijn borst willen drukken. Sinds zijn eerste verschijning in het venster is hij mijn idool, ook al moet het tv-spotje vergeven zijn van de trucages. Althans dat dacht ik tot vorige week. Hier, in het Oostenrijkse Linz waar de wereldkampioenschappen veteranen indooratletiek plaatsvinden, keek ik vanaf de tribunes naar een bijna kale komeet. Een vuurpijl op slanke benen in baan vijf. Op de 200 meter voor mannen vanaf 85 jaar jaagde iemand op een onzichtbare kinderwagen.

Bertoli! De hal vulde zich ogenblikkelijk met de geur van de lichtgroene vloeistof uit de Laars. Ik kon mijn ogen niet geloven: The lord of de olijfolie bestaat echt en loopt nog harder en langer dan in zijn spotje! In minder dan 35 seconden finishte hij als tweede op deze wk-finale en werd prompt door een cameraploeg opgevangen. Pas na drie kwartier jagen kon ik mijn held op de tribunes terugvinden. Ik ging zitten naast de Romein Ugo Sansonetti, geboren in 1919, en kreeg van hem een audiëntie in het Italiaans. Hij had gelijk door dat hij hier met een groupie te maken had, greep grootvaderlijk mijn hand en vertelde me alle geheimen van de Bertoli-opnames. De zware selectie voor de casting, de regisseur die ooit een Oscar had gekregen, de roem in het buitenland. En vooral de clausule die hij in het contract had laten opnemen: het spotje mocht van hem niet in Italië worden uitgezonden: Ugo houdt van een rustig privé-leven. Toen ik, als een verwonderd en dankbaar kind, van hem afscheid nam, stelde hij me op zijn beurt een cruciale vraag: “Heb je op mijn gezichtsuitdrukking gelet in de film? Goed geacteerd of niet soms?“

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden