Opinie

Ontluisterend slecht spel rond de echtelijke sleur

’Imago’ van Ulrich Hub door Het Vervolg in regie van Léon van der Sanden in Derlon Theater te Maastricht t/m 28-4 (di/zat); info: 043-3503050 of www.hetvervolg.nl

Hoe je een versleurde, echtelijke relatie kunt ontvluchten in een imaginair bestaan, is ooit door Harold Pinter scherpzinnig verbeeld in ’De Minnaar’ (’The Lover’, 1963): manlief gaat naar werk, vrouw ontvangt in sexy tenue minnaar, en speelt later weer keurige onschuld tegenover (jaloerse) gemaal. Pinter laat doelbewust in het midden of minnaar en echtgenoot een dubbelrol zijn van dezelfde acteur, wat een geraffineerd spel tussen realiteit en fantasie oplevert.

Pinter schreef de eenakter in het jaar dat de Duitse schrijver Ulrich Hub werd geboren. Dat is toeval. Niettemin kan dat feit Hub best hebben aangezet om een variant op het thema te schrijven. Ook in ’Imago’ gaat de vrouw vreemd, maar buitenshuis. Dat wij het toch weten, komt doordat de man stiekem foto’s van haar escapades maakt en die laat zien aan haar beste vriendin.

Natuurlijk krijgen wij die foto’s niet te zien, wel dat de dialoog uitloopt op het bekende spelletje van aantrekken en afstoten tussen deze HIJ en ZIJ. Een ’ontluisterend pokerspel rond liefde en passie’, noemt Het Vervolg dit stuk. Dat is maar al te waar, maar dan in negatieve zin.

Het is ontluisterend hoe slecht Hub het geheim tussen dit tweetal weet te suggereren en dat van HAAR rol hierin. Elke volgende scène is een herhaling van zetten, de ene keer wat hardhandiger dan de andere, maar telkens opnieuw draait het om de foto’s en of ze het nu wel of niet met elkaar gaan doen. Dan duren twee uur heel erg lang.

Onbegrijpelijk dat een intelligent regisseur als Léon van der Sanden zijn energie aan zoiets niksigs heeft verspild. Ook de acteurs hebben er geen chocola van kunnen maken. Romijn Conen komt nog een eindje in de richting als gepijnigde echtgenoot, maar aan Bien de Moor blijft alles lijzig: de jurkjes die Dinorah Iorio voor haar ontwierp, haar tekstbehandeling.

Saai, saai, saai. Dat Het Vervolg het nog een originele variant op het Virginia Woolf-thema durft te noemen, is daarmee een dubbel misverstand. Bij Albee is geen sprake van verschillende identiteiten. En wat Pinter betreft? Diens psychologische raffinement mist Hubs ’Imago’ ten enenmale. Je krijgt de neiging de margrieten, rozen en noppen in Catharine Scholtens behangdecor te gaan tellen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden