Ontheiliging

Het lot kan soms ironisch zijn en het toeval guitig. In mijn laatste column 'Rotterdammer af' beklaagde ik me over de steeds evidenter vervanging van het Nederlands in sommige buurten van Rotterdam door vreemde talen als het Arabisch of Turks. Mijn stukje was amper naar de eindredactie gemaild, of de mannen van het Nederlandse verhuisbedrijf verschenen aan de deur. Van de drie sprak er maar één een soort steenkolennederlands, dat slechts met veel moeite enigszins was te verstaan. De twee anderen geen woord. De hele verhuizing, die zeven uur in beslag nam, geschiedde in het Arabisch of Berbers. Met handen en voeten probeerde ik me bij de drie mannen begrijpelijk te maken. Maar mijn gebarentaal kon tal van misverstanden niet voorkomen. Ze kregen van mij een spoedcursus verstaanbaarheid met als kroonjuwelen de woorden die je het meest op de verhuisdozen aantrof, zoals 'verdieping', 'begane grond' of 'keuken'. Helaas waren twee van hen ook nog analfabeet. Mijn laatste dag als klagende Rotterdammer werd hierdoor een mengsel van hilarische verslagenheid en fatalisme.

Maar de beloning kwam vrij snel, afgelopen zondag. Vanuit mijn nieuwe werkkamer keek ik over een haag van bomen met in de verte wat grazende koeien en paarden. Hé, stadsmens, zie hier de nieuwe symfonie van groen met die immense hemel erboven. Over dat laatste gesproken: rond 11 uur vulde de parking hiernaast zich met blonde kinderen en hun ouders. Ah, we zitten ook nog naast een hervormde kerk. Niet dat dit godshuis heel druk wordt bezocht, met maar één dienst om de twee weken. Ik keek naar de kerkgangers die hun ochtenddienst achter de rug hadden, hoorde hun vrolijke conversaties en voelde me plots terneergeslagen. Zo veel onbekommerdheid en onachtzaamheid, terwijl de Franse zenders me op hetzelfde moment op een heel andere ceremonie attent maakten. In de katholieke kerk van het Franse Saint-Étienne-du-Rouvray was een soort exorcisme aan de gang. Een purificatie van de plek waar in juli twee jihadisten de 85-jarige priester Jacques Hamel om het leven brachten. Er is net een boek verschenen, 'Martyr: vie et mort du père Jacques Hamel 1930-2016', waarin de laatste minuten van het leven van de priester worden beschreven. Ik zal de lezers al te deprimerende details besparen. Maar wel moet ik vermelden dat eer de twee moslimterroristen de keel van priester Hamel hadden doorgesneden, ze de kerk daadwerkelijk ontheiligd hadden. Ze rukten een kruis van de muur, gooiden alle objecten van het altaar en staken datzelfde altaar enkele keren. De ceremonie van zondag was een voorwaarde om de ontheiliging teniet te doen, zodat de kerk weer gebruikt kon worden. Met wijwater werden het afgerukte kruis, het altaar en de plek op de grond waar het bloed van de priester had gevloeid gezegend. Dit ritueel vond weinig weerklank in Nederland en gisteren las ik niets in de ochtendbladen. Het voelde bijna alsof de kerkmoord, twee maanden geleden, op een bejaarde christen door twee jonge islamisten niet had plaatsgevonden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden