Onschuldig zijn en toch bekennen

Ook 15 jaar na het uitzitten van haar straf heeft Ina Post er geen vrede mee dat ze is veroordeeld voor doodslag op een bejaarde vrouw. Een door de politie 'afgedwongen' bekentenis bezegelde haar lot. Cees B. zat vier jaar vast wegens doodslag toen de echte dader opdook. Moeten verhoren op band worden opgenomen, om de rechten van verdachten beter te waarborgen?

Een jaar geleden sloot het hoogste rechtscollege de weg naar eerherstel abrupt af door het vierde verzoek af te wijzen; een opmerkelijke getuigenis van een betrokken rechercheur ten spijt. Die had toegegeven dat er destijds bij het verhoren van Ina Post druk op haar was uitgeoefend en dat ze bovendien 'sturend' was verhoord. Daderkennis was haar aangereikt door de politie zelf.

Op vrijdagavond 22 augustus 1986 werd het gewurgde lichaam van de 89-jarige mevrouw Kolstee-Sluiter aangetroffen in haar bejaardenflat in Leidschendam. Al snel viel de verdenking op de toen dertigjarige bejaardenverzorgster Ina Post, die een schrijftest niet glansrijk doorstond. Een expert sloot niet uit dat haar handschrift hetzelfde was als dat van de dader, die enkele kascheques van het slachtoffer verzilverd had.

Een paar dagen na haar arrestatie bekende Post het misdrijf. Technisch bewijs was er niet, getuigeverklaringen ontbraken. Maar de rechters oordeelden dat er voldoende reden was om de verdachte tot zes jaar celstraf te veroordelen. Ook in hoger beroep en bij de Hoge Raad hield dit vonnis stand, alle ontkenningen ten spijt. In een onlangs verschenen boekje concludeert rechtspsycholoog Han Israëls van de projectgroep 'Gerede Twijfel' van de Universiteit Maastricht ,,dat hier naar alle waarschijnlijkheid sprake is van een rechterlijke dwaling''.

Niettemin zat Ina Post vier jaar van haar straf uit in de Bijlmerbajes en een halfopen inrichting in Sevenum. Wat bezielt haar om zoveel jaar nadien nog op zoek te gaan naar gerechtigheid? ,,Met alleen eerherstel ben ik niet tevreden'', zegt ze. ,,Er moet ook wat veranderen aan ons rechtssysteem. Het idee dat de politie onfeilbaar zou zijn, klopt niet. Ik ben willens en wetens kapotgemaakt en gedwongen tot een valse bekentenis.''

De vier jaren in de gevangenis vallen wat haar betreft in het niet bij de drie weken na haar aanhouding. ,,Die weken op het politiebureau vormen voor mij het schrikbeeld van mijn leven. Het is heel vernederend te moeten erkennen dat politiemensen in staat zijn je zo gek te maken; dat je zegt wat ze willen horen. En dat kun je klaarblijkelijk nooit meer recht breien.''

Ina Post is ervan overtuigd dat ze nooit veroordeeld zou zijn geweest wanneer alle verhoren door de politie op video waren opgenomen. ,,Dan was duidelijk geworden hoe sturend de rechercheurs mij verhoord hebben, hoe ze mij geestelijk naar de afgrond dreven.''

Haar ontkenningen na de aanvankelijke bekentenis maakten het er voor Ina Post niet gemakkelijker op. ,,Een gerechtspsychiater zei tegen mij: 'U bent een ontkennende verdachte; ik kan niets voor u doen'. Alsof ik geen hulp nodig had. Mischien had ik die wel tien keer zo hard nodig als een ander.

Doordat ik bleef ontkennen, heb ik het zwaarder gehad dan anderen. Ik hoefde nooit te vragen om verlof of strafonderbreking, want dat werd toch op die grond geweigerd. Ik heb bijna tot het einde van mijn detentie in een huis van bewaring gezeten. Daar heerste een zwaarder regime dan in de gevangenis.''

Na haar vrijlating in 1990 verhuisde Ina Post naar Maastricht om haar leven weer op te pakken. Dat viel niet mee. Ze belandde in de wao. Deskundigen stelden bij haar de diagnose posttraumatisch stresssyndroom. Er gaat geen dag voorbij of ze denkt terug aan haar nachtmerrie. De waarom-vraag laat haar niet los. Ze staat nog steeds onder behandeling van een psycholoog. Lange tijd zweeg ze tegenover anderen over wat haar was overkomen.

Maar allengs raken steeds meer mensen op de hoogte van haar achtergrond. ,,Je ontkomt er niet aan erover te praten. Als ik de hond uitlaat, raak je aan de praat met mensen. Hun reacties zijn wisselend: sommigen draaien hun rug naar je toe, anderen kunnen volkomen begrijpen wat je hebt doorgemaakt.''

Ina Post leeft nog steeds tussen hoop en vrees. Enerzijds blijft ze knokken voor eerherstel, anderzijds wordt ze soms moedeloos van alle vruchteloze pogingen tot dusver. ,,Wat wil justitie van mij? Dat ik de dader zelf opspoor? Nee, mijn vertrouwen in ons rechtssysteem is natuurlijk nul-komma-nul. Na afwijzing van het derde herzieningsverzoek heb ik geprobeerd een einde aan mijn leven te maken. Ik zag het niet meer zitten. Ik dacht: in zo'n wereld wil ik niet leven. Zo ben ik niet opgevoed en opgegroeid.''

,,Maar ik wil ook niet het etiket opgeplakt krijgen van 'moordenares'. Dat ben ik niet. Ergens loopt iemand rond die gedaan heeft waarvoor ik gezeten heb. Ik vraag me af hoe zo iemand kan doorleven en doen alsof er niets gebeurd is. Die heeft niet alleen die vrouw vermoord, maar ook mijn leven gemold en dat van mijn familie.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden