Ons onbehagen wordt breed uitgedragen

We zijn bang en we zijn boos. En eigenlijk komt dat allemaal ook door de televisie die het steeds maar heeft over hoe bang en hoe boos we wel niet zijn. Je hoeft maar een van de vele jaaroverzichten deze week te bekijken en de conclusie ligt voor de hand.

Gevoelens van onbehagen worden breed uitgedragen. Van boerin Bertie die bij het weerzien met de boeren van Yvon Jaspers zondagavond meldde dat ze haar nieuwe lief Esther deze zomer naar huis had gestuurd omdat al die aandacht voor hen tweeën haar te veel werd, tot aan ex-Parijzenaar Adriaan van Dis die in '5 jaar later' aan Jeroen Pauw vertelde dat hij met 'aanvallende vriendelijkheid' de boze man in zichzelf er welbewust onder houdt. De 'vrouw met de lap op haar hoofd' groet hij extra beleefd bij de bushalte. Van Dis wilde zich eigenlijk niet uitspreken over vluchtelingencrisis en jihad omdat hij er naar eigen zeggen weinig verstand van heeft. Zijn uitspraken waren ook wat tegenstrijdig gezien het feit dat hij de boze man in zichzelf expres met fatsoen wegdrukt, maar hij anderzijds ook vindt dat zij die zich door de vluchtelingenstroom bedreigd voelen wel de ruimte moeten krijgen om hun ongenoegen te uiten. Als het onbehagen maar vrijelijk geuit mag worden, zou die mettertijd vanzelf verdwijnen, net als die lap, zo wilde Van Dis blijven geloven, gesterkt door de 'zachte krachten die zullen overwinnen in het eind'. Het gedicht van Henriëtte Roland Holst las hij op verzoek van Pauw tot slot voor. Het was een mooi einde aan een levendig, interessant gesprek, maar zelf voelde ik me toch meer gesterkt door de strategie van Arjen Lubach, die zich in zijn vermakelijke jaaroverzicht van 'het meest recente jaar ooit' na een compilatiefilmpje van allemaal bange bekende en onbekende Nederlanders uitsprak tegen de omarming van de angst 'alsof het een nieuwe rage is'. Lubach bepleitte een mediastilte. Heel irritant onderwerp inderdaad, de angst. Heb je het erover, dan groeit hij. Gewoon niet meer over hebben.

Nu was het natuurlijk ook een zwaar jaar. In de wat houterig uitgevoerde en erg makkelijke BNN-nieuwsquiz over het jaar 2015 vielen vooral de kwalijke incidenten (Germanwings!) op die je door het vele crisisnieuws van daarna eigenlijk alweer vergeten was.

Maar gelukkig wordt er ook op mooie dingen teruggekeken deze laatste week van het jaar. In 'Top 2000 a gogo' bijvoorbeeld, dat steeds minder een programma met alleen oude muziek voor oudere heren is geworden. Hier in huis is de jaarlijkse show inmiddels voer voor een fijne wedstrijd: wat kennen wij van de muziek die zij kennen (alles boven 2000), en zij van die van ons (veel van daaronder). Ook is er een verrijking voor beide generaties in de bijzonder fraaie korte documentaires over vergeten liedjes. Deze week was er bijvoorbeeld het weerzien met Rickie Lee Jones, zangeres en componist van het ooit op de radio grijsgedraaide 'Chuck E.'s in love'. Jones was toen het vriendinnetje van Tom Waits, vertelde de nu 61-jarige. Een affaire die begon met samen neuriën 's nachts op weg naar de auto, ergens bij een foute bar in een foute wijk in New Orleans. De Chuck uit het liedje was gewoon een vriend van hun beiden, het E. had ze er zelf bij verzonnen. Zo'n E. met een punt achter je naam werd wel even mode onder muzikanten door haar liedje, ook Chuck zelf had zo'n E. aan zijn naam geplakt. Maar toen de hit echt heel groot werd, vond Chuck het niet zo leuk meer. "Ik had zijn leven ermee belast." De E. werd weer geschrapt en de vriendschap hield geen stand.

Rickie Lee glimlachte er wat weemoedig bij en stak nog eens een kaarsje aan. Prachtig - omzien zonder wrok.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden