Ons belang

Een ideaal, een ergernis, of gewoon de wens betrokken te zijn. Mensen hebben allerlei motieven om zich te organiseren. Martijn de Rijk volgt hen. Een tocht door het maatschappelijk middenveld. Deel 3: de wijkraad

Martijn de Rijk

Er is een prachtig nieuw centrum gepland in Meerwijk. Een ondergrondse parkeergarage, dan de Vomar, de belangrijkste winkel, en daar bovenop koopappartementen om het zaakje rendabel te krijgen. Jaren zijn ze er bij de wijkraad al mee bezig geweest, maar nu zegt secretaris Jilles op de vergadering dat hij de indruk heeft dat de Vomar steeds meer twijfelt. Het is de economie natuurlijk, zegt hij. En de Lidl die er verderop gekomen is, weet de voorzitter - 'ze delen de klanten, er komt niks bij'.

Er valt even een stilte rond de tafel. Dertig vrouwen en mannen, vooral mannen. Verweerde koppen, opgerolde hemdsmouwen. Een van de beste wijkraden van de stad, zeggen ze in Haarlem. Daar gaat m'n zonnewijzer, zegt Inge met een gekke bek. Het was haar idee geweest, iedereen had het hartstikke leuk gevonden - zo leuk dat zij het centrum moest gaan openen, te zijner tijd. Dat stond al vast. Ze maakt er nu een geintje van, maar intussen.

Voorzitter Jaap weidt uit over de geheime potten die de gemeente altijd heeft, en ook dat het een voorbeeldproject kan zijn. Dat is mijn hoop, zegt hij. Het is een goeie spreker die Jaap; maar niet zo bondig, om het zo maar eens te zeggen. Volgende punt, roept iemand besmuikt. En dan iets dringender: volgende punt!

Er is iets vervelends met het groen in de buurt. Vorig jaar was half Haarlem in opstand gekomen omdat de gemeente 4700 bomen wilde kappen, tien procent van alle bomen in de stad. Er moest op de groenvoorziening bezuinigd worden, vandaar. Dat was mooi niet doorgegaan. Geweldige actie was dat geweest - waren ze nóg tevreden over. Maar nu hoorde Jilles van de stadsdeelcoördinator dat de gemeente van plan was om dan maar struiken en heesters weg te gaan halen. Ik weet niet goed wat we nu moeten doen, besluit Jelle een beetje hulpeloos.

Er zijn altijd nog de structuurplannen voor de groenvoorziening in de wijken, zegt Jaap. Bij de gemeenteraad zijn ze vast vergeten dat ze die zelf hebben vastgesteld, maar hij niet. Daar kunnen ze niet zomaar onderuit. En Jaap weet er nog zo wat dingen over te vertellen.

Het wordt een lange avond. Karaman, de Turkse kapper, is er weer eens. Jong, goed in het pak, een ondernemer uit de buurt. Zijn zaak zit vlak naast het cafetaria Friet van Tuur, waar 's avonds de jongens kunstjes laten zien met hun brommers. Echt niet leuk meer.

Ja, die overlast, daar wil wijkagent Ergun graag iets over zeggen: kan de wijkraad niet een brief op poten schrijven aan de welzijnsstichting - de jongerenwerker die ze beloofd hebben is er nog steeds niet. En kan Ergun, vraagt Rien, eens werk maken van die aanhangwagens op de stoep? Jawel, maar niet meteen natuurlijk - eerst even met de mensen praten want je kunt als politie niet twintig jaar voorbijrijden zonder iets te zeggen en dan ineens roepen dat het verboden is.

Wonderlijk, die Ergun, zoals hij tijdens de pauze in plat Haarlems kan uitleggen dat bij hem de Turkse vlag van het balkon hing bij het WK, en niet zomaar voor de grap: dat soort nationalisme is goed, roept hij vol vuur - 'het is belangrijk voor mijn identiteitsgevoel'. Dat kun je toch niet menen, zegt Inge ongelovig. Ze zou willen dat er iets voor h r identiteit gedaan werd, want die is goed zoek zo tussen al die Marokkaanse en Turkse families in haar flat. Aardige mensen, heus wel, maar je verstaat ze niet als ze onder mekaar praten en je krijgt ze niet in beweging. Laatst nog een huurdersvereniging proberen op te richten - nou, vergeet het maar.

Tegen het eind van de vergadering doet Wim verslag uit de werkgroep Betaald Parkeren. Iemand roept dat er absoluut een bezwaarschrift naar de gemeente moet om duidelijk te maken dat de wijkraad fel tegen dat betaald parkeren is. Jaap zegt iets ontwijkends, maar Wim wordt giftig. Zijn ze d rvoor met de werkgroep al twee jaar bezig? Om dat hele overleg even te laten doorkruisen door een paar mensen die voor het eerst bij de wijkraad langskomen? Natuurlijk is de wijk tegen dat betaald parkeren, en er is genoeg tegen geprotesteerd, maar de gemeente heeft het toch doorgezet omdat ze vonden dat anders de winkeliers in de binnenstad benadeeld werden. Die fase is dus voorbij, vindt Wim - we praten nu alleen nog over de invulling.

En ik stap op, zegt Piet ineens. Piet is al dik over de zeventig en iedereen is van hem gewend dat hij de discussie van die plotselinge wendingen kan geven. Dat lucht vaak op, vinden ze. Het is elf uur, legt hij uit: zo lang zou de vergadering duren. En weg is Piet, weldra gevolgd door anderen. Maar het duurt toch nog wel een halfuurtje voor Jaap definitief afsluit. Hij houdt zo van gezelligheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden