Ons belang

Een ideaal, een ergernis of gewoon de wens betrokken te zijn. Mensen hebben allerlei motieven om zich te organiseren. Martijn de Rijk volgt hen. Een tocht door het maatschappelijk middenveld. Deel 8: Zang & Vriendschap

Martijn de Rijk

In het bestuur van Zang & Vriendschap hebben ze het Ben al vaak horen zeggen, maar hij brengt het ook nu weer met felle gloed - dat een zangvereniging het zoveel moeilijker heeft dan laten we zeggen een voetbalclub, dat je voetballers geen lol doet door na een halfuur de wedstrijd af te blazen maar als je tegen zangers zegt dat ze voor deze keer maar een halfuur hoeven te repeteren dat er dan een stel gelijk juichend aan de bar staat.

Ben, je moet het niet altijd over jezelf hebben - Henk probeert het met een geintje, Theo zegt dat je in iedere vereniging mensen hebt die hun snor proberen te drukken, maar Ben gaat verontwaardigd verder over mensen die rustig over Sam en Moos staan te praten terwijl over vijf minuten de uitvoering begint. 'Ik snap dat niet. Ik ben niet aanspreekbaar op zo'n moment.' Nee, dat moet je anders zien, zegt Henk, bedachtzaam ineens - 'iedereen gaat weer anders met spanning om'.

Ben snuift nog wat, maar laat het verder rusten. Tot de volgende keer want het komt altijd weer terug, dat weten ze allemaal, of Ben er nu over begint of een ander. Altijd zal het wringen tussen prestatie en ontspanning, tussen Zang en Vriendschap.

Ze zitten in de bestuurskamer van het verenigingsgebouw, om de hoek van de Grote Markt in Haarlem. Het is van 1915, bekostigd door enkelen van de gefortuneerde leden die dit mannenkoor toen telde. Dat is nu wel anders. Als ze nu extra geld nodig hebben komt het van sponsorlopen, rommelmarkten en meer van dat soort dingen. Het is een heel gedoe, zo'n koor van zestig man.

Over een week moeten zij van het bestuur met de leden over het repertoire praten, over het verloop van de repetities, de uitstraling bij optredens, en nog zo wat zaken. Er zal mogelijk wat discussie zijn over de vraag of ze Piet Hein moeten aanhouden, het lied dat iedereen kent, maar dan vierstemmig, knap moeilijk dus en het enige in hun repertoire van de A-categorie. Er is verschil tussen de koren, er is A, B, C en D, en nu is Zang & Vriendschap niet de Maastrichter Staar van weleer, maar niveau B willen ze toch graag halen, en dan zouden ze minstens één A-lied in het repertoire moeten houden. Je kunt het afvoeren, maar stel je voor zegt de voorzitter, dat ze volgend jaar met het concours in de eindronde komen, dan moeten ze het weer helemaal opnieuw instuderen, en daar is dan natuurlijk geen tijd voor.

Dat is waar, wordt gezegd, en ze praten als kenners onder elkaar over de weerzin die er altijd is om dat soort moeilijke stukken in te studeren. Maar je kunt toch niet altijd het Slavenkoor doen - je moet steeds proberen beter te worden. Met zo'n stuk klinkt het in het begin van geen kant, maar als het dan uiteindelijk lukt sta je daar soms met tranen in je ogen.

Over de uitstraling zal ook wat opgemerkt moeten worden. Mooi dat we twee jaar geleden nieuwe kostuums hebben gekregen, zegt de voorzitter, maar stralen doen we nog niet echt. 'Te veel wordt gekeken in de muziek en te weinig naar de dirigent', is hij van plan tegen de leden te zeggen. Ja, zegt Henk, laatst zag hij toch een foto van een koor in de krant - allemaal recht overeind, armen langs het lijf en de blik op de dirigent. Heel streng, een pracht gezicht. Maar Theo wil juist voorstellen om tijdens een uitvoering bij een lichter stuk de jasjes eens uit te laten en een fleuriger strikje om te doen. Dat doet dan meteen ontspannen aan. Hij kijkt verwachtingsvol de kring rond, Theo is net nieuw in het bestuur. O ja?, zegt iemand met een glimlachje, hoe vind je dan straks je eigen jasje tussen die zes tig andere op de hoop?

De voorzitter wil de leden nog manen ook thuis de muziek eens door te nemen. Hoef je niet drie of vier repetities achter elkaar bij dezelfde maat te blijven steken. Dat doen dan alleen de goeien, die het niet nodig hebben, zegt Ben. Hij lijkt een beetje een mopperkont, maar het is gewoon zijn geestdrift. Hij is niet voor niets erelid.

Ben raakt in vervoering als hij praat over de concerten die ze gegeven hebben. Hoe je stukken aanpakt die eerst te moeilijk lijken. Hoe je elkaar zit te overtuigen van iets waar je zelf nog niet van overtuigd bent. Dat er vervolgens balpennen verkocht en sponsorlopen gelopen moeten worden om de orkestbegeleiding bij elkaar te krijgen. En als het dan allemaal lukt - dan heb je een stuk, zegt voorzitter Sander, waarvan ik steeds weer tranen in mijn ogen krijg als ik het in de auto keihard afspeel. Ach jongens, zegt Ben, dan ben ik zo verschrikkelijk trots.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden