Onmogelijke liefde krijgt geen diepte

FOTO Phile Deprez

THEATER

Vijf seconden... Het Zuidelijk Toneel **

Ze zitten in gepeins verzonken. Hij in het wit, zij in transparant ecru. De vloer is bedekt met een dun laagje zand. Hier en daar wat zwarte krukjes. 'SI' staat in grote zwarte letters op de witte achtermuur, de tekst van een ansichtkaart die zij ooit naar hem wilde sturen, maar nooit deed.

Alles ademt de sfeer van een voorbije liefde, ook als ze gaan praten. "Zei hij," en "zei zij" zeggen acteur en actrice elke keer na hun zinnen. Wanneer ze dat weglaten, begint de toon zoetjesaan minder weemoedig te worden. Verwijtend soms.

'Vijf seconden...' gaat over de heimelijke relatie tussen een vrouw en een getrouwde man, die al vijfentwintig jaar duurt. De passie is over, maar ze willen of kunnen elkaar niet loslaten. Ze klampen zich vast aan hun gedeelde liefde voor 'onze' stad, waar ze hun spaarzame afspraakjes hebben en een nostalgisch etentje een teleurstellend vluggertje moet verbloemen.

Magne van den Berg schreef het stuk in opdracht van Het Zuidelijk Toneel en in nauwe samenwerking met de acteurs met wie ze niet alleen dook in de onderlinge verhouding tussen de personages, maar ook in die met 'hun' stad. Qua thema doet het daardoor als vanzelf denken aan het werk van Marguerite Duras, qua stijl ook aan toneelwerk van Wanda Reisel, zoals 'Ansichten'.

Net als Reisel weet Van den Berg met taal een gevoel van heimwee op te roepen. Mooi is de afwisseling tussen vertellende en directe dialogen, tussen herinnering en zijn. En toch mist er iets. Te snel is de situatie overduidelijk, maar word je niet meegezogen in de verterende onmogelijkheid van deze liefde.

Het eromheen praten krijgt geen diepte. Het blijft hangen in herhalingen en zelfs clichés. Haar 'weetjenogs' gevolgd door zijn 'néé's!'. Hun liefde voor de stad, vertaald in een samen en/of verschillend beleven daarvan, had er bijvoorbeeld een bijzondere gelaagdheid aan kunnen geven. Die zelf aangedragen kans laat Van den Berg helaas liggen.

Marien Jongewaard heeft 'Vijf seconden...' prettig sober geënsceneerd, jammer wel dat hij het spel van de acteurs wat erg tegenstrijdige kanten op laat schieten en je daardoor te weinig affiniteit krijgt met wat de personages bindt. Hij laat Marcel Faber emoties te veel tonen, uitspelen, terwijl José Kuijpers meer suggereert. Zij laat iets doorsijpelen van een melancholie die het stuk nodig heeft.

T/m 11-8 www.festivalboulevard.nl.

In mei '14 in Th. Bellevue Amsterdam, www.hzt.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden