ColumnMarijn de Vries

Onder het dunne laagje ‘samen’ bestrijden we elkaar

Ik breek mijn hoofd in de donkere uurtjes van de nacht, want er moet iets komen. Iets WK voetbal-achtigs. Iets The Passion-achtigs. Iets Olympische Spelen-achtigs. Iets Pinkpop-achtigs. Iets Radetzkymars op Nieuwjaarsdag-achtigs. Iets Koningsdag-achtigs, maar dan écht groots – met gans het land het woonkamer-Wilhelmus zingen was natuurlijk drie keer niks.

Want er wordt een mooie sprookjeswedstrijd gecreëerd van ‘wij tegen het virus’, maar die wedstrijd is er niet. Het virus maakt kapot en verdeelt. Steeds meer. Het ‘samen krijgen we corona eronder’ vertoont al scheuren. Die worden, hoe langer dit duurt, barsten. Tot de boel echt breekt.

We moeten op zoek naar lijm. En wat is altijd de lijm geweest? Sport. Cultuur. Hoe we onze vrije tijd besteden. Dat maakt onze samenleving tot SAMENleving. Samen dingen doen, samen dingen beleven. Samen herinneringen maken. Bijna alles is nu van ‘samen’ ontdaan. We zitten in ons huis en zijn bang, verdrietig, gefrustreerd of boos. Je ziet dat al naar buiten piepen.

Wandelaars lopen in de weg

Want onder het dunne laagje ‘samen’, onder de lieve initiatieven waar je warm van wordt, bestrijden we elkaar. Om buitenruimte. Wielrenners houden geen afstand. Senioren op elektrische fietsen gaan niet aan de kant. Wandelaars lopen iedereen in de weg. De parken zitten te vol. De mensen in de winkelstraten hebben geen moreel. De mensen die binnen blijven, zeuren te veel.

We bestrijden elkaar om wie het ergst te lijden heeft. De mensen die iemand verloren hebben, natuurlijk. De ondernemers die hun hele bestaan verliezen. De mensen die hun baan verliezen. De bejaarden die eenzaam wachten tot ze sterven. De studenten die het leven niet meer kunnen betalen, voor wie bijbaan en stage zijn stilgevallen.

De ouderen en zwakkeren die maar binnen moeten blijven, ten faveure van hen die menen jong en gezond te zijn. Het dorre hout, dat mag wel weg, we moeten weer aan het werk. Take one for the team, ahum. Wat komt hierna? De BMI-economie? Dikke mensen moeten binnenblijven, want zij belasten de intensive cares? Het zal me niks verbazen als dat binnenkort wordt geroeptoeterd.

Uitstel van executie

Zo gaat het niet. Zo werkt het niet. Zo blijft er niets van ‘samen’ over. Zo worden we tot op het bot verdeeld. Wat te doen? Het volk wil brood en spelen, dat wisten de Romeinen al. Nu hebben we alleen brood. En met het dichtblijven van de economie wordt dat voor steeds meer mensen slechts een korst. Dat is de realiteit, daar zullen we mee moeten leven. Blijft er over: spelen.

Waar blijft het grote geld, zoals voor KLM, voor iedereen die in de sportieve, culturele en vrijetijdssector werkt? Natuurlijk, er zijn miljoenen vrijgemaakt. De bedragen klinken hoog, maar het is een schijntje. Uitstel van executie. Besparen op sport, cultuur en vrije tijd klinkt logisch als er geldnood is, maar logisch is het niet.

Willen we hier écht samen doorheen, dan moeten we niet verdelen - of worden verdeeld -  in helden en losers, zoals nu gebeurt. Dan moeten de mensen in deze sectoren, die nu noodgedwongen stilzitten, keihard aan de bak. En wel direct. Om juist nu te doen waar ze zo goed in zijn en wat we zo node missen: mensen verbinden. Om ‘samen’ weer volop leven in te blazen, voor nieuwe gemeenschapszin, een nieuw Oranje-gevoel.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden