Review

Ondanks stille Margiono toch geweldige 'Walküre'

De enorme plak hout lag weer indrukwekkend mooi te wezen in het Muziektheater, waar woensdag 'Die Walküre' aan de beurt was in Wagners 'Ring des Nibelungen'-cyclus. Die uit de kluiten gewassen houten schijf is het snijvlak van de essenstam (de 'Welt-Esche') waaruit oppergod Wotan zijn speer sneed, daarmee de natuur en de wereld die hij bestiert voorgoed op zijn kop zettend.

In die houten plak met jaarringen is een hoek weggezaagd om plaats te bieden aan het Nederlands Philharmonisch Orkest, dat in deze aflevering rechts op het toneel zit en wederom onder leiding van Hartmut Haenchen het kloppend hart van de voorstelling vormde. Nog verder naar rechts stond woensdagavond een lessenaar en daarachter verscheen, op momenten dat Sieglinde in het verhaal optreedt, sopraan Irmgard Vilsmaier - niet in een van de fraaie kostuums van Eiko Ishioka, maar in haar eigen dagelijkse kloffie. Charlotte Margiono, die Sieglinde wel op het toneel speelde, gebruikte op advies van de doktoren haar stembanden woensdagavond niet en mimede mee met de frases die Vilsmaier zong. De zaal reageerde terecht teleurgesteld, toen Margiono's ziekte werd aangekondigd maar bij een 'Ring'-productie zijn er gelukkig genoeg sopranen in huis. Vilsmaier zong in de eerste 'Ring' hier al de rol van Walküre Gerhilde en was nu in huis voor de rollen van Derde Norn en Gutrune in 'Götterdümmerung'.

De rol van Sieglinde (ze zong hem al in Canada) ging Vilsmaier opvallend goed af. In haar eigen hoekje stond ze heel intens de ontluikende lenteliefde tussen haar en broer Siegmund (fraaie John Keyes) te beleven. Met expressieve beweging van lijf en armen zette Vilsmaier haar ontboezemingen kracht bij. Ze deed dat zo ontwapenend dat je vergat om naar Margiono te kijken. Het publiek bedolf haar na afloop terecht onder juichend applaus; Margiono bleef in de coulissen.

Ondanks deze wat gemankeerde voorstelling bleef volledig overeind hoe goed de enscenering van Pierre Audi is en hoe goed het decor van George Tsypin 'werkt'. Aan het begin van de beruchte 'Walkürenritt' (muziek die zelfs de meest notoire Wagner-hater zal kunnen meefluiten) vatten de jaarringen in de houten schijf spectaculair vlam; vlak daarna staan er acht vocaal-vlammende Walküren op het toneel en laat Haenchen het orkest bijna uit zijn voegen barsten. Opera-spektakel van de eerste orde!

Nog zo'n vlammende zangeres was Doris Soffel, die als Wotans echtgenote Fricka de oppergod vocaal alle hoeken van het immense toneel liet zien. Hoe zij Wotan met haar stalen stembanden op de knieën krijgt, was een wonder om mee te maken. Albert Dohmen revancheerde zich voor een wat tegenvallende Wotan in 'Das Rheingold'. Hier was weer de ontroerende god, die afscheid moet nemen van zijn geliefde dochter Brünnhilde. Nadine Secunde zong die rol met meer finesse en inleving dan ooit. Zij leverde woensdag een topprestatie met enkele wonderbaarlijk goed gelukte 'Hojotoho's'. Maar de luidste 'Hojotoho'-vreugdekreet ging ook nu weer naar Haenchen en zijn toporkest. Pure Wagner-weelde!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden