Ondanks alle ellende blijft Thalita de Jong verlangen naar roem

Thalita de Jong had op meer gehoopt dan een vijfde plaats op het NK.Beeld OrangePictures ANP

Ze baalde dat ze het podium niet had gehaald. Maar bovenal was Thalita de Jong opgelucht dat ze weer op de fiets zat. Begrijpelijk, na een jaar vol tegenslagen.

Als Thalita de Jong zich zaterdagochtend aan een eerste parkoersverkenning waagt door de Friese klei, verzucht haar moeder dat het een zwaar jaar is geweest. "Voor Thalita", mompelt ze alsof iemand bij de teambus van Exerpza Footlogix vergeten zou zijn door welke dalen haar dochter de voorbije twaalf maanden noodgedwongen ging.

De wereldkampioene veldrijden van 2016 jakkert de parkeerplaats over in Surhuisterveen en duikt met een kloeke stuurbeweging de prut in. Het NK is De Jongs eerste serieuze wedstrijd, nadat ze zich vorig jaar tijdens de wereldbekerveldrit in Hoogerheide zwaar blesseerde.

"Ik ben vooral opgelucht dat ik hier kan en mag starten", merkt de 24-jarige Ossendrechtse op na haar verkenning van het parkoers. De Jong was in 2017 welgeteld drie minuten in topvorm, zei ze onlangs met het nodige cynisme in een interview. In de eerste ronde in Hoogerheide kwam de renster ongelukkig ten val. Ze kroop nog wel op haar fiets, maar moest met een van pijn vertrokken gezicht een paar minuten later alsnog de cross verlaten. Een spierscheuring in haar bovenbeen betekende het voortijdige einde van haar veldrijseizoen.

Malheur

Erger was dat een week later een dikke streep ging door het WK in Luxemburg. In een paar maanden tijd was De Jong haar drie titels van 2016 kwijt: het EK, het NK en dus ook haar regenboogtrui. Maar daarmee was haar malheur nog lang niet over. Vijf maanden na haar val bleek dat De Jong veel meer schade had opgelopen dan uit de eerste diagnose bleek. Haar heiligbeen (het grootste bot van de wervelkolom) was door die val scheef gaan staan. Ze noemde het in een regionale krant 'slordig' dat haar fysiotherapeut dit over het hoofd had gezien. In het voorjaar was ze juist de zeurende pijn te lijf gegaan met trainen, terwijl de enige juiste remedie rust zou zijn geweest.

Ondertussen was de verhouding met haar nieuwe ploeg (na haar vertrek bij Rabobank eind 2016) op scherp komen te staan. Of haar blessureleed daaraan ten grondslag lag, durft De Jong niet te zeggen. "Het boterde gewoon niet." Tot overmaat van ramp schoot tijdens haar vakantie in Gran Canaria de pijn in haar rug. Vier sportartsen stelden evenzoveel diagnoses. Bovenop haar wanhoop kwam de uitslag van een bloedonderzoek, waaruit bleek dat De Jong de ziekte van Pfeiffer had gehad. Het verklaarde in elk geval haar structurele moeheid.

"Vorig jaar was een rollercoaster. Ik kan de ups en downs niet meer tellen", vertelt ze een uur voor de start van het NK en twee maanden nadat ze voorzichtig begon met trainen. "Voordat je weet wat er aan de hand is... Zelfs nu zijn er nog vraagtekens." De gifbeker is namelijk niet leeg. Na het WK begin februari in Valkenburg besluit De Jong in samenspraak met haar chirurg of de vaatvernauwing die zij heeft opgelopen door een blokkade van haar wervelkolom, operatief verholpen moet worden.

De Jong dacht zelfs even aan stoppen, maar haar verbetenheid deed haar anders beslissen. Twee weken geleden, op Nieuwjaarsdag, maakte ze haar rentree. De veertiende plek in Baal gaf De Jong veel voldoening. "De kracht in mijn benen was terug. Maar bovenal had ik weer plezier."

Op het NK toont De Jong zich getergd, omdat zij vijfde wordt achter winnares Lucinda Brand. Stilletjes had ze op meer gehoopt, bekent De Jong. Haar eerzucht heeft ze ondanks al haar ellende in elk geval niet verloren.

Op van der poel staat nog steeds geen maat

De nationale titel veldrijden bij de mannen leverde zoals verwacht geen verrassing op. Mathieu van der Poel bleek andermaal de sterkste. De in Vlaanderen geboren Nederlander reed gisteren vlak na de start weg en liet de concurrentie slechts zijn tussentijden zien in de winkelstraat van het Friese Surhuisterveen. Het gebrek aan tegenstand is een constante dit seizoen, in binnen- en buitenland.

Van der Poel hield zich na afloop met andere vragen bezig. "Mijn vorm is goed. Ik ben net terug van een trainingsstage en dan ben je toch altijd weer benieuwd waar je staat." Helemaal vlekkeloos verliep zijn start overigens niet. De 22-jarige jongste zoon van Adrie van der Poel schoot uit zijn pedalen, waarna zijn ketting eraf liep. Lars van der Haar eindigde als tweede, David van der Poel, de oudere broer van Mathieu, werd derde.

Het was Van der Poels vierde nationale titel op rij en zijn 23ste zege in 29 veldritten deze winter.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden