Onbevreesd in het hol van de leeuw

Waterpolosters in halve finale WK

ELINE VAN SUCHTELEN

Lieke Klaassen zei van tevoren stoer dat haar ploeg in de kwartfinale van het WK waterpolo de Russen wel even zou verslaan. Alsof het een makkie is om in het hol van de leeuw, onder een fluitconcert dat de hele wedstrijd aanhoudt, van de thuisspelende partij te winnen.

Geen moment onder de indruk van het toneel, doet Oranje wat de vrouw met het gevreesde 'lompe schot' had voorspeld. Nederland wint in het Russische Kazan met 10-9 van de Russen en plaatst zich voor het eerst in zeventien jaar voor de halve eindstrijd op een WK.

Maud Megens, 19 jaar pas, twijfelt ook geen seconde over de uitslag van de volgende wedstrijd: Oranje gaat naar de finale. Die overtuiging heeft de hele ploeg.

Dertien vrouwen, één geloof. De meeste speelsters in het Nederlandse waterpoloteam zijn amper twintig jaar. Onbevangen, onbevreesd. Slechts één vrouw in de ploeg van bondscoach Arno Havenga weet hoe het is om olympisch kampioen te worden. Aanvoerster Yasemin Smit is met haar dertig jaar veruit de oudste in het team.

De rest begon zo'n beetje met puberen toen Oranje zeven jaar geleden in Peking goud won op de Spelen. Voor de televisie zagen zij hoe hun voorbeelden op de hoogste trede van het olympisch erepodium stapten. Op 21 augustus 2008 kwamen dertien dromen uit. Twaalf werden er geboren.

Megens zat met haar ouders thuis op de bank en zag op televisie Danielle de Bruijn uitblinken, de dochter van een vriendin van de familie. "Toen wist ik het zeker", zegt de speelster die werd grootgebracht in een waterpolofamilie in Gouda. "Dat wilde ik ook. Op dat moment ontstond mijn allergrootste droom."

Zeven jaar later speelt de debutante op de mondiale titelstrijd zelf een cruciale rol in een belangrijk WK-duel. Met nog 23 seconden op de klok, en slechts één punt voorsprong, onderschept Megens de bal. Daardoor komt Nederland in balbezit en kan de wedstrijd tegen Rusland uitgespeeld worden.

Coach Havenga gaat al voor het fluitsignaal volledig uit zijn dak. Hij schreeuwt, juicht, omhelst, deelt high fives uit. Een plek in de halve finale, na alle rampspoed van de laatste jaren. Wie had dat gedacht toen Oranje op de vorige editie van het WK in Barcelona vroegtijdig werd uitgeschakeld en het crisis was in de ploeg? Havenga had het zelf niet durven dromen, maar hij moest zijn verwachtingen bijstellen na de goede resultaten van de laatste tijd.

In Spanje, twee jaar terug, kondigde sterspeelster Iefke van Belkum met veel bombarie aan dat ze ermee stopte. In tranen klapte ze uit de school over wat er allemaal mis was bij Oranje, waar volgens haar een topsportmentaliteit ontbrak.

Ook Biurakn Hakhverdian en Ilse van der Meijden stopten ermee, waardoor Smit de enige speelster uit de gouden generatie was die over bleef in het team. Later dat jaar werd bondscoach Mauro Maugeri aan de kant geschoven en nam Havenga het over.

De crisis zorgde voor een nieuwe dynamiek in de ploeg. Zonder grote uitschieters kregen jonge talenten een kans om zich te bewijzen. Deze meiden hebben niets te verliezen. Ze spelen onbevreesd en vrij. Argeloos werden ze vorig jaar tweede op de Europese kampioenschappen. En ze zijn nog lang niet tevreden.

Als een eenheid, zonder geheimen voor elkaar, hebben ze een gezamenlijk doel. Naar Rio wil de ploeg die de Spelen in Londen als regerend olympisch kampioen op een haartje miste.

Maar eerst het WK-podium op. Daar moeten de vrouwen morgen in de halve eindstrijd Italië voor verslaan, dat gisteren van Griekenland won. Zelf geloven ze dat het kan.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden