Onbevredigende zit bij NDT

Nederlands Dans Theater
'Arms'. Tournee t/m 20/12. www.ndt.nl

Het programma 'Arms' van het Nederlands Dans Theater (NDT) laat zien dat het Haagse gezelschap nog niet op de goede weg is. En de juiste koers, zo onderscheidend en scherp als die waarmee NDT zo'n tien, vijftien jaar geleden internationale vermaardheid verwierf, lijkt ook nog niet in zicht.

Het stuk 'Arms' uit 1984, van de Amerikaanse choreografe Susan Marshall, is de naamgever van het veelzijdige programma, en het is merkwaardig dat juist zo'n oud, postmodern paard de leidraad moet bieden. 'Arms' is een duet waarin repetitieve armbewegingen elkaar opvolgen, terwijl kleine variaties ervoor zorgen dat de dynamiek steeds van kleur verschiet. Een ingehouden bewegingsonderzoek van vijf minuten dat mooi wordt uitgevoerd, maar in het esthetische, virtuoos meeslepende universum van NDT als een totaal Fremdkörper voelt.

En ook kroonprins Medhi Walerski toont met zijn groepsstuk 'Blink of an eye' niet aan dat hij de choreografische kar kan trekken. Na Paul Lightfoot en Sol León is Walerkski de enige binnen NDT opgegroeide danser die het gezelschap serieus zou kunnen vertegenwoordigen. Zijn taal ademt die van leermeesters Jirí Kylián, Lightfoot/León, met een snuf Ohad Naharin en Hans van Manen. Daar weet Walerski zijn eigen draai aan te geven die helemaal van nu is. Vooral de duetten zijn ruig, explosief en strijdbaar, met een focus op 'zijnsvragen' als: hoe sta ik in deze waanzinnige wereld? Dit alles is in een krachtige beeldtaal verpakt.

Maar goede dans is niet automatisch goed theater. Walerski toont naar contact hunkerende mensen die schakelen tussen meeslepend en staccato, verrukking en eenzaamheid. De spanningsboog hapert als een peertje dat niet goed in de fitting zit. Je vraagt je af waar Walerski's begeleiding vanuit NDT uit bestaat.

De reeds gevestigde Crystal Pite, aan NDT verbonden als 'associate choreographer' (wat in gewoon Nederlands zoiets als vaste choreograaf betekent), maakte met 'The Other You' een licht vermakelijk werk van een man die letterlijk 'zichzelf' tegenkomt. In kleine dansminiatuurtjes, door donderslagen van elkaar gescheiden, ontvouwt zich een spel van 'wie leidt nou wie', leidend naar een infantiel einde.

Tot zover een onbevredigende zit. De trek in een stevig groepsstuk met inhoudelijke body en een esthetische bite slaat op de smaakpapillen. 'Speak for yourself' (1999) van Sol León en Paul Lightfoot is een bevredigend dessert: onder een sluier van regen wordt een adembenemend statement gemaakt over de mens en zijn vergankelijkheid. Dit is mooie dans én uitmuntend theater.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden