Onbekende Brabander is bemind in Brazilië

De Brabantse missiepater Eustachius van Lieshout was de geliefde ’wonderdoener van Poà’. Vandaag wordt hij zalig verklaard, in een voetbalstadion in Belo Horizonte, Brazilië.

Er hangen banieren aan de kerk in Beek en Donk, met de beeltenis van pater Eustachius. Er was een fietstocht met de jeugd, langs zijn geboortehuis in Aerle-Rixtel, langs het missieklooster waar hij graag kwam, waar hij als jochie droomde van een toekomst ver weg. En in het café was er een Eustachiusavond, waar pater Rademakers, die een kleine biografie over hem heeft geschreven, de gasten vertelde over Eustachius’ wonderdaden, onder het genot van een pilsje.

De wortels van Eustachius (Huub) van Lieshout (1890-1943) liggen in Noord-Brabant, een groot deel van zijn familie woont nog in zijn geboortedorp. Daar is een comité opgericht om alle activiteiten te organiseren, met als hoogtepunt eind deze maand een openluchtmis met de bisschop, harmonie en gildes. Maar de verering, de ware cultus die rond zijn persoon ontstond, was en is niet Brabants, maar Braziliaans.

In Belo Horizonte, Eustachius’ sterfplaats, is hij nog springlevend. Er is een grote stadswijk naar hem vernoemd, straten dragen zijn naam, onderwijsinstellingen en zelfs kapperszaken. Pater Eustachius zet met zijn zaligverklaring vandaag pas de eerste stap op de lange weg naar heiligheid, maar in de ogen van veel inwoners van Belo Horizonte is hij allang een wonderdoener, een voorbeeld en een heilige.

Huub van Lieshout werd geboren in een zeer godsdienstig boerengezin met elf kinderen. Drie van zijn zussen werden kloosterzuster. Zelf wilde hij missionaris worden, net als zijn grote held pater Damiaan De Veuster (1840-1889), de apostel der lepralijders van het Hawaïaanse eiland Molokai.

Na zijn gymnasium in Gemert en Grave werd hij lid van Damiaans Congregatie van de Heilige Harten, een religieuze gemeenschap die over de hele wereld zielzorg, missiewerk en onderwijs verzorgt. Na een studie filosofie en theologie, die hij met veel inspanning afrondde – hij was geen studiebol – werd hij in 1919 priester gewijd.

Na zich in Maassluis over een groep Belgische glasblazers te hebben ontfermd, en een tijd als kapelaan in Roelofarendsveen, volgde in 1925 toch eindelijk de gedroomde uitzending naar het buitenland. Eustachius werd pastoor in in Agua Suja, een afgelegen plattelandsparochie in Brazilië. Om zijn uitzending voor te bereiden had hij Spaans geleerd, maar in Agua sprak men Portugees.

In 1935 werd hij pastoor van Poà, bij de industriestad Sao Paulo. Daar toonde hij zich betrokken bij zieken en mensen in nood, en gebeurden de eerste ’wonderlijke dingen’. Na enige tijd kwamen er dagelijks duizenden mensen op hem af, met de vraag om een persoonlijke zegen.

Wegens de enorme toeloop liet de plaatselijke bisschop hem in 1941 onderduiken op een landgoed in het buitenland. Zelf wilde Eustachius in die tijd het liefst terug naar Europa, maar dat was door de oorlog onmogelijk.

In 1942 werd hij bouwpastoor van een arme arbeidersparochie in de grote stad Belo Horizonte – dat achtte de kerkleiding logistiek handiger gezien zijn populariteit. Ook daar kwam de toestroom weer op gang, maar na een jaar werd Eustachius zelf ernstig ziek. Een insectenbeet bezorgde hem vlektyfus, die hem fataal werd.

Zijn begrafenis was een nationale gebeurtenis en trok duizenden Brazilianen.

Nadat de grote parochiekerk die hij in Belo Horizonte was begonnen te bouwen voltooid was, werd Eustachius daar herbegraven.

In 1955 werd het proces van zijn zaligverklaring begonnen. In 2003 nam paus Johannes Paulus II pater Eustachius op in de rijen van de ’Eerbiedwaardige Dienaren Gods’. Daarna was het wachten op de erkenning van een van zijn wonderen. Die volgde snel. Een Braziliaanse priester zou in 1968 op voorspraak van Eustachius zijn genezen van keelkanker. Rome noemt dit ’medisch onverklaarbaar’.

De inmiddels 82-jarige priester is er vanavond bij. Net als bisschop Hurkmans van Den Bosch en de hele familie Van Lieshout, speciaal afgereisd om de zaligverklaring mee te maken, als eregasten in de massa van het voetbalstadion van Belo Horizonte. De familie heeft voor in ’Huubkes’ grafkerk een twaalf kilo zware bronzen kerkklok meegenomen, voorzien van zijn naam en de dag en plaats van zaligverklaring. Cadeau van de klokkengieterij van Aerle-Rixtel.

En in Beek en Donk hopen ze dat de Brazilianen de satellietverbinding op tijd rond krijgen, zodat ze niks hoeven te missen van de verheffing tot de eer der altaren van hun Eustachius.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden