Column

Onbegrijpelijk, Nederlandse vrouwen doen zichzelf tekort

Werknemers lunchen in de pauze buiten in de zon rond het Amsterdamse WTC. Vrouwen hebben vaak een deeltijdbaan en zijn daardoor financieel afhankelijk van hun man of familieBeeld ANP

Zeker, als doorsnee-nieuwsconsument weet je het best. En toch wist de aflevering die Jelle Brandt Corstius zondagavond aan het thema wijdde diepe indruk te maken.

In het tweede deel van zijn reeks 'Van Bihar tot Bangalore' besteedde hij aandacht aan het lot der vrouwen in India. Meisjesembryo's worden er massaal geaborteerd, meisjesbaby's verwaarloosd, te vondeling gelegd, of simpelweg vermoord. Moeders die dochters blijven baren, lopen het gevaar dat ze op een dag op straat belanden.

De logica erachter klinkt even banaal als pervers: de bruidsschat. Een dochter kost veel geld én ze verdwijnt toch naar haar schoonfamilie. Maar treurig genoeg hebben zelfs welstandige Indiërs een hardnekkige voorkeur voor zonen.

Moedermavo
Geheel bij toeval was pal na deze reportage 'Andere tijden' te zien, waarin de vrouwenzaak ook in het zonnetje stond - maar dan in eigen land. De aflevering keek terug op het ontstaan van de eerste zogeheten moedermavo, in 1975. Je zag vrouwen van zekere leeftijd uit het Noord-Hollandse dorp Middenmeer die nog altijd een twinkeling in de ogen kregen als ze erover spraken.

Geen van allen had in hun jeugd mogen doorleren - gewoon omdat zoiets voor meisjes uit hun sociale milieu niet was weggelegd. De huishoudschool gold als mooi genoeg, Totdat een mavodirecteur op het idee kwam om dagonderwijs voor moeders aan te bieden. Hun mannen, begreep ik, waren dikwijls minder enthousiast. Maar de vrouwen bloeiden stuk voor stuk op. En de moedermavo's verspreidden zich over het hele land.

Emancipatiemonitor
Alweer geheel bij toeval verscheen twee dagen na dit leerzame televisieavondje de zevende Emancipatiemonitor van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). Dit document brengt tweejaarlijks verslag uit van de actuele stand van zaken in vrouwenland. Inderdaad lijkt het tijdperk van de moedermavo verder weg dan ooit. Meisjes nemen school en studie tegenwoordig zelfs serieuzer dan jongens van die generatie doen. Hetzelfde kun je helaas niet beweren van het grotemensenbestaan dat daar logischerwijze op volgt.

Zo blijft het anderhalfverdienersmodel - hij een baan, zij een baantje - onverminderd populair. (Ook bijna de helft van de jongeren vindt dat het ideale scenario.) En op dit typisch Nederlandse verschijnsel moet je geloof ik nog trots zijn ook. Maar waarom eigenlijk? Tegelijkertijd is het immers een van de redenen waardoor bijna de helft van de volwassen vrouwen in Nederland anno 2012 niet op eigen benen kan staan; ze zijn volstrekt afhankelijk van de goedgeefsheid van man, familie of overheid.

Risico's
Ik weet het, niet allemaal uit vrije wil. Maar een aanzienlijk deel kiest er uit volle overtuiging voor. Zij leven in de gelukkige illusie dat er altijd wel iemand voor ze zal zorgen. Of, in het proza van het SCP: "Vrouwen zijn zich lang niet altijd bewust van de risico's van gebeurtenissen zoals scheiding, werkloosheid en overlijden van de partner."

Al met al kon het contrast bijna niet groter zijn. In India (en beslist niet alleen daar) kunnen onze zusters slechts dromen van de zegeningen die hier vanzelfsprekend zijn. Sinds een jaartje of veertig ligt de wereld bij wijze van spreken aan onze voeten. Het maakt het des te onbegrijpelijker dat zoveel Nederlandse vrouwen zichzelf zo tekortdoen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden